Genieten

Van de kleine dingen in het leven. Van die momenten waarop je denkt ‘ik zou dit vaker moeten doen’. Wat je vervolgens niet doet. Maar misschien maakt dat ook wel geluk? Dat je juist geniet van de niet-alledaagse dingen omdat ze bijzonder zijn?

Hoewel het fluiten van een vogeltje ook heel alledaags is, kan het ook even een geniet-moment geven. Vaak geassocieerd met andere omstandigheden. De zon, de geur van bloemen of vers gemaaid gras (hatsjoe). De kleine dingen die alledaags zijn en die ineens opvallen.

Of de lach van een ander, een mooi gebaar of aanwezigheid. De kleine dingen die het leven zo mooi maken, zo waardevol. De kleine dingen die je niet moet vergeten te zien, waarvoor je altijd je ogen open moet houden. Omdat dat het leven mooi maakt.

Huiverig voor de toekomst

Wat zal de toekomst ons brengen? De meeste mensen zullen zichzelf dat toch regelmatig afvragen. Hoe ziet onze toekomst eruit? Hoe zal ik ervoor staan over 5, 10, 20 jaar? Hoe zal het leven dan zijn? Vliegen we dan rond in onze auto’s? Wat voor werk zullen we doen? Hoe ziet ons gezin er dan uit? Ben je dan nog gezond? Ben je nog gelukkig? Geniet je van het leven dan?

Ik vraag het mij soms ook af. Hoe zal de toekomst zijn? Stiekem ben ik er best een beetje bang voor. Stiekem maak ik mij ook best zorgen dankzij al die bezuinigingsverhalen. Dan hoop ik maar dat ik gezond blijf. Dat ik werk blijf houden. Dat we nog in vrede in dit land kunnen leven. Maar ook dat er nog een soort van sociaal stelsel blijft bestaan.

De AWBZ-zorg wordt vreselijk onder de loep genomen. Het wordt ingeperkt. Mogelijkheden worden beperkter. Eigen bijdragen worden hoger. We moeten langer doorwerken straks, we krijgen daarna minder of misschien geen pensioen. Huizen blijven onbetaalbaar. Net als de benzine. Land wordt verwoest. Alles wordt duurder. En duurder. En duurder. Zo lijkt het nu tenminste, maar misschien, heel misschien, moeten we nu even op de blaren zitten om vervolgens er weer beter voor te komen staan? Wie weet. Dat in het gunstigste geval.

Soms maak ik mij bang. Dan denk ik; met alle prijsstijgingen; zou ik nog in mijn huisje kunnen blijven wonen? Zou ik nog genoeg verdienen om ook mijn autootje te kunnen behouden? Zou ik genoeg blijven verdienen om een flinke spaarpot op te bouwen? Dat spaargeld lijken we hard nodig te hebben. Straks geen pensioen meer. Straks geen sociale zekerheid meer. Nog meer geld moeten betalen als je ziek wordt of bent. Nog meer geld betalen als je hulpbehoevend gaat worden. De zorg voor mijn ouders, die straks zeker weten komen gaat aangezien zij geen bakken met geld hebben om straks alles te kunnen blijven betalen of zorg in te kopen.

Dat maakt me soms wel bang. ‘Je moet leven in het hier en nu’. En ergens is dat ook zo. Ik heb genoeg narigheid gezien om mij te realiseren dat je nu moet leven. Nu moet genieten van wat je hebt. Maar je bent ook steeds meer gedwongen na te blijven denken over de toekomst. Als ik kinderen mag krijgen, bestaat de studiefinanciering misschien niet meer. En als ik dan toch graag wil dat ze gaan studeren, mag ik dat zelf gaan betalen. Maar waarvan? Natuurlijk is het nog niet zover, natuurlijk maak ik mij nu zorgen om iets wat misschien niet komen gaat. Maar ik hou van zekerheid. Ik ben voor sociale zekerheid. Ik ben tegen Amerikaanse praktijken waar goede zorg alleen weggelegd is voor de rijken, of waar leerlingen ergens in moeten uitblinken om een studiebeurs te krijgen zodat ze kunnen studeren. Nee, liever niet.

En wie weet. Wie weet loopt het allemaal anders. Wie weet herstelt de economie zich op wonderbaarlijke wijze. Wie weet gaat de tendens weer anders worden. Wie weet. Wie weet.

We gaan het meemaken.

©JaneOnira

Een brief naar jou

Lieve X,

Dit is de brief die ik eerder heb willen schrijven. De brief die keer op keer herschreven is. De brief op papier, in duizenden stukjes. De brief op papier, opgegaan in as. De brief op het scherm, gedelete. Opnieuw en weer anders.  Maar hier is het dan, de brief naar jou. Omdat ik het gewoon kwijt wil.

Wist je dat de liefde echt een moeilijk iets is? Hoe weet je of van je iemand houdt? Of je iemand voor de rest van je leven kan liefhebben? Ik wist het niet, ik weet het nog steeds niet. Ik weet alleen dat ik van je hou met heel mijn hart, ik voel dat gewoon. Dat ik je nooit meer kwijt wil. Dat jij degene bent met wie ik mijn lief en leed wil delen. Dat jij degene bent met wie ik oud wil worden.

Zelfgemaakte keuzes. Het was mijn keus om bij jou te zijn. Ondanks de rottige dingen die we al hadden meegemaakt, zo kort als we elkaar kenden. Ik wilde met jou mijn leven slijten. Ondanks dat we ook ontzettend verschillend zijn. Komende uit twee verschillende culturen. Uit twee verschillende werelden. Uit twee verschillende levens. Mijn leven, zo braaf, beschermd en burgerlijk. Zo rustig en gelukkig. Jouw leven met zo veel narigheid, verdriet en pijn. Jouw leven die zo ver weg staat van de mijne. Jouw leven waarvan ik het zo erg vind dat jij die hebt mee moeten maken. Dingen die je geleerd zijn, dingen die je niet beter weet. Terwijl het leven zo anders kan zijn.

Ik wilde je dat laten zien. Ik wilde je in mijn leven opnemen. Misschien wilde ik dat wel teveel, misschien benauwde, verstikte ik je teveel. Dat is nooit mijn bedoeling geweest. Ik wilde alleen maar het beste uit ons halen. Ik wilde het beste uit jou halen. De hele wereld laten zien dat er in jouw hart wel een goed mens schuilt.

Je hebt ook een goed hart, daar ben ik van overtuigd. De omstandigheden in jouw leven hebben je vervormd. Hebben je gemaakt tot wie je niet bent. Dingen die jij normaal vindt, maar helemaal niet normaal zijn. Snap je wat ik bedoel?

Jij kent mij als geen ander. Ik heb nooit iemand anders zo dichtbij durven laten komen. Ook nooit willen laten komen. Maar bij jou was dat anders. Jij mocht mijn werkelijke ik zien, omdat ik wist dat het oke was.

Het doet me nog altijd pijn en verdriet dat je nooit helemaal jezelf bij mij hebt kunnen zijn. En dat terwijl er niets mis is om jezelf te zijn. Sterker nog, het is alleen maar beter om jezelf te zijn. Je hoeft niets weg te stoppen, niets te verbergen. Geen mooie verhalen vertellen, geen nare dingen vertellen. Vertel gewoon hoe het is en was. Of weet je het soms zelf ook niet meer?

Het leven is een ingewikkeld iets. En jouw leven al helemaal. Ik kan me indenken dat je jezelf best kwijt bent geraakt en steeds weer opnieuw moet vinden. En toch, na alles wat er is gebeurd, weet ik dat jij het kan, dat je het in je hebt. Ik geloof in jou. Nog steeds.

Natuurlijk heb je mij ontzettend veel verdriet gedaan. Heel veel verdriet en heel veel pijn. Nooit eerder heb ik zoveel pijn mogen ervaren. Een hartverscheurend iets dat ik niet meer wil.

Daarom zal de toekomst niet makkelijk zijn. Ik hoop nog steeds dat wij een toekomst hebben. Omdat ik geloof in het goede in jouw. Omdat ik geloof in jou. Omdat ik denk te weten wie je werkelijk bent. Omdat ik hoop dat je dat ook daadwerkelijk bent. Jij hebt mijn ogen zo vaak doen openen, ik hoop alleen maar dat je nu ook je eigen ogen open hebt.

Het leven brengt niet altijd wat je verwacht. Maar waarom dat streven naar zoveel? Zoveel is niet nodig. Iets is goed genoeg. Het hoeft niet altijd meer en beter. Echt niet. Je hoeft jezelf niet te bewijzen. Echt niet, dat is nergens voor nodig. Het is goed zoals je bent. Laat gewoon jezelf zien. Recht je rug, en wees jezelf. Ook al is dat moeilijk en heb je misschien nooit geleerd om jezelf te zijn. Wees het gewoon, je zal zien dat het goed is.

Wees open en eerlijk naar jezelf, en de mensen die je liefhebben. Omdat zij toch wel van je houden, zij veroordelen je niet. En degenen die het wel doen, die hebben pech. Die weten niet wat ze missen.

Maak jezelf niet te druk. Leg de lat niet te hoog. Ga niet jezelf van alles opleggen. Doe rustig aan. Hervind jezelf, pak je leven weer op. En misschien kunnen we er dan, weer een ons leven ervan maken. Omdat ik nog steeds van je hou.

Voor altijd de jouwe,

Jane

©JaneOnira

Op zoek naar het licht

Ze loopt en ze loopt. Ze loopt. Ze rent bijna. Ze zweeft. Ze vliegt. Ze vlucht.

Regen, wind, de donder klinkt. Hoog in de hemel. Diep in haar hart.

Donkere dagen. Donker hart.

Op zoek naar het licht. Al is het maar een klein zonnestraaltje.

Lopen, lopen.

Eenmaal bij het bos aangekomen vertraagd ze haar pas. Bij het bankje staat ze stil. Ze gaat erop zitten en kijkt naar het water dat voor haar stroomt. Tranen rollen over haar wangen. Ze wilt schreeuwen maar kan het niet. Het doet zo’n pijn. Ze bidt in stilte. In de wens, in de hoop tot een God. Dat Hij haar helpen kan. Hij is de enige.

Ze heeft spijt. Zo ontzettend veel spijt. Schuldgevoelens ten overvloede. Als ze dingen anders had gedaan, anders had aangepakt was het allemaal niet gebeurd. Ze weet dat ze dit niet zou moeten doen, dat ze dit niet zou moeten denken. Maar ze denkt het wel. Ze voelt het. Ze weet het. Het is allemaal haar eigen schuld.

Het is makkelijk een ander de schuld te geven. Maar je moet eerlijk zijn. Eerlijk naar jezelf. Want als je jezelf niet in de spiegel aankijken kan, wie ben je dan eigenlijk?

Ze schudt haar hoofd. Ze moeten stoppen met deze gedachtes. Ze probeert de tranen terug te dringen. Andere dingen denken. Iets leuks. Iets grappigs. Hoe ze ook graaft en graaft, ze weet het even niet. Ze weet het even niet meer. Ze ziet niets leuks. In haar huist een donker zwart gat.

Een diepte. Ze struikelt. Ze valt. Ze valt hard. Heel hard.

Opkrabbelen. Ze moet. Overeind. Toe nou.

Opstaan. Doorlopen. Doorgaan. Doorgaan.

Kom op, je moet. Je moet.

Er is geen keus. Het leven gaat door. Ook al ziet het leven er zo anders uit dan ze zichzelf ooit had kunnen voorstellen. Niet zoals ze het zou willen. Ze zou het niemand gunnen. Ze weet het ook, het gaat ook door. En ze moet ook wel. Aan de ene kant houdt het haar op de been. Aan de andere kant verstopt ze soms teveel de pijn.

Niemand die alles weet. Aan niemand bij wie ze haar verhaal kwijt kan. Mensen zullen het niet begrijpen. Ze zullen oordelen en veroordelen. Ze zullen alleen maar met vragen komen. Vragen die ze niet kan beantwoorden. Vragen die ze niet wilt beantwoorden. Omdat ze hoopt dat het anders zou zijn.

Ze leeft graag in die waan. Ze verteld graag alsof het er niet is. Ze kan best goed alsof doen. Dat had ze nooit van zichzelf geweten. ‘Vuile leugenaar’ is een gedachte die in haar opkomt. Ja denkt ze, ik lieg. Ze liegt tegen alle mensen die ze liefheeft, al noemt ze het stiekem liever ‘verzwijgen’. Dat klinkt wat minder erg. Ze moet wel. Om haarzelf en de ander te beschermen. Ze doet het mooier voor dan de werkelijkheid is.

Geen zin in commentaar. Geen zin in vragen.

Opstaan. Lopen. Lopen. Doorlopen.

Zoeken. Zoeken naar huis. Naar thuis.

Daar waar het hart woont.

Knielen. Bidden. Smeken.

In de hoop op betere tijden.

Op zoek naar het licht.

©JaneOnira

Omdat het leven zoveel te bieden heeft

15 jaar is ze. Zo jong en oud tegelijk. Tegenslag na tegenslag. Opkrabbelen en weer terugvallen. Wat een ernstige ziekte met een puber kan doen.

“Ik ga ervan uit dat ik beter wordt. Omdat ik geloof dat mijn geest invloed kan hebben op mijn lichaam. Daarom moet ik positief blijven.”

Ze is ziek. Nu al een half jaar. Heel gek eigenlijk, want ze was nooit echt ziek geweest. En zelfs toen ze de diagnose kreeg, voelde ze zich niet ziek. Ja ze was erg moe steeds, en daarom naar de huisarts gegaan die bloed liet prikken, maar verder had ze nergens last van. Toch wees het bloed en beenmerg anders uit. Ze had een vorm van leukemie.

De behandeling begon. Ineens werd ze echt ziek. Spugen. Diarree. Complicaties. Haar lever kon de agressieve medicijnen niet aan. Andere medicijnen werden gezocht en gevonden. En vlak voordat ze naar huis mocht, werd er weer even bloed geprikt. En ja hoor, ze was nog zieker dan ze was. Een schimmel stak de kop op. Iets wat misschien altijd al in haar lichaam zat, zonder dat ze er last van had, maar zodra haar afweer lager werd het de overhand nam. Ze werd weer zieker. Had moeite met ademhalen. Het kostte haar veel kracht en energie, al merkte ze daar zelf niet veel van. Zegt ze. De medicijnen moeten het werk gaan doen. Afwachten.

“Ik hoop dat ik beter ga worden. Ik weet wel dat mijn kansen steeds kleiner worden. Maar er is nog zoveel wat ik wil doen. Het is gek hoeveel je dingen gaat waarderen als je ziek wordt. Vroeger, als ik geen zin had om naar school te gaan, hoopte ik dat ik ziek was zodat ik niet hoefde te gaan. Nou, dat zal ik nu echt nooit meer denken. Net als van die mensen die klagen dat ze het moeilijk hebben en dat ze zo zielig zijn. Ha, dan zal ik ze eens wat uitleggen!”

Zo dapper. Zo sterk. Zichzelf groot houden, terwijl er vanbinnen een klein, angstig meisje schuilt. Want ondanks al haar positiviteit, moed en kracht is ze doodsbang. Bang voor de dood. Bang om niet het leven te kunnen leven. Bang om niet meer de dingen te doen die ze nog zo graag zou willen. Zieker dan ze wilt zijn.

“Ik weet dat mijn geest mij niet beter zal maken. Maar als ik wel positief blijf, dan heeft dat ook een positieve invloed op mijn lichaam. En wie weet word ik dan snel weer helemaal beter.”

Lieve meid, ik hoop het van harte.

©JaneOnira

Hij die nooit meer uit haar leven zou verdwijnen

Ze zit op haar fiets. Kriebels in de buik. Een stralende twinkeling in de ogen. Het regent maar het interesseert haar niet. Ze is op weg naar het station. Op weg naar hem. Hij, degene met wie ze al een tijdje contact heeft. Hem, die ze nog nooit gezien heeft.

Ze neuriet een liedje mee. “Een nieuw begin” Het liedje van Aladdin. Omdat het van Disney is. En dat is leuk. En ook hij kan dat waarderen. Ze is blij.

Een aantal weken daarvoor was het begonnen. Beiden schreven ze op een blog. Beiden schreven daar hun gedachten en hersenspinsels neer. Hij wilde bij haar een reactie achterlaten, dat lukte niet. Hij stuurde haar een mail. ‘Discriminatie’. Dat vond zij niet natuurlijk, het was blijkbaar een foutje, niets persoonlijks. Een hele mail uitwisseling begon. Slapen deed ze weinig. Kriebels voelde ze in haar buik. Eten hoefde ze ook niet. Het enige wat ze wilde was zoveel mogelijk thuis zijn en mailtjes bekijken. En beantwoorden.

Op een gegeven moment kwam er een ‘True or Dare’. Ze koos voor ‘Dare’. Ze moest hem bellen. Dat durfde ze niet. Maar goed, het was maar een liedje zingen in zijn voicemail. Nee, dacht ze. Dan knapt hij gelijk op me af. Als er iemand niet kan zingen dan is zij dat wel. Ze had echter de Dare gekozen en moest wel. Ze kon er niet onderuit dat zou zwak zijn. En zo hoorde hij haar stem. Als terugpakactie op het moment dat hij de ‘Dare’ koos mocht hij een liedje in haar voicemail zingen. Weinig origineel. Maar beter goed gejat dan slecht bedacht vond ze. En ze wilde gewoon zijn stem horen, en kon niets anders bedenken.

“Het is zo stil in mij, ik heb nergens woorden voor” klonk het op haar voicemail. Gevolg door een ‘kut, ik ben hem kwijt’. Een glimlach om haar lippen. Leuk.

Kriebels namen toe. Ze hadden elkaars telefoonnummer nu. Hij belde al snel. Het was leuk. Hij praatte veel. Gezellig. Leuk. Een warme gloed welde in haar op.

Op de fiets. In de regen. In alle haast. Onvoorbereid. Een impulsieve actie. Ze zou hem zien. Vandaag. Ze durft eigenlijk niet. Toen hij belde die ochtend had ze nee gezegd. Twee tellen later belde ze terug. Kon haar het schelen, ze ging het gewoon doen. Een nieuw begin. Voor jou en mij? Ergens hoopt ze het.

Spannend is het wel. Ze kent hem tenslotte niet echt. De foto’s, de mailtjes, de telefoontjes, hoe anders zou het in het echt zijn. Op de fiets in de regen.

Daar, daar is het station. Ze belt hem. Voicemail. Dan maar een sms. “Ik ben er” Zenuwen nemen toe. Terug kan ze niet meer. Wilt ze ook niet. En daar, op die zaterdagochtend in het stationsrestaurant, met kriebels in haar buik zag ze hem. Hij die nooit meer uit haar leven zou verdwijnen.

©JaneOnira

De woorden op papier

Soms word ik ineens gevuld met verlangen. Of met een stroom van liefde. Bepaalde woorden. Een houding. Een blik. Enkele geschreven woorden op een papier. En bam, daar is het. Liefde en verlangen.

Dagen verstrijken. De liefde blijft. Mensen die niets weten. Mensen die alles weten. Mensen met goede adviezen. Mensen met hele slechte adviezen. Iedereen heeft wel een mening. En iedereen bedoeld het goed. Maar ik zit er niet altijd op te wachten.

Het leven is soms zoals het is. Ingewikkeld. Moeilijk. Vol liefde en haat. Pijn en verdriet. Warmte en geluk. Mooie en slechte momenten. Angst en hoop.

Al die emoties die onderdeel maken van je bestaan. Je ziel. Je verstand en gevoel die weleens door elkaar lopen en het roerend met elkaar eens zijn, of juist helemaal niet. Het leven is zoals het is.

Het beste ervan maken. Van dat leven. Dat is wat je kan doen. Dat is wat je moet doen. Inclusief de toppen en de dalen. Het hoort er allemaal bij.

Aandacht, warmte en liefde. Belangrijke ingrediënten voor een gelukkig bestaan. Geluk, wat voor iedereen weer anders is. Zoals iedereen anders is. Zoals iedereen anders denkt en anders voelt. Hetgeen waardoor ieder mens uniek is.

Uniek is, uniek zijn en uniek blijven. Je ware aard. Wat is dat eigenlijk? Ben je wel wie je bent? Of ben je wie je wilt zijn? Of ben je wie anderen denken of vinden dat jij bent?

Levensvragen. Levenservaringen. De ervaringen, hoe goed of slecht ook, die je maken en je vormen. Die je sterker maken omdat je het overwint. Overleefd. Na regen schijnt de zon.

We doen het niet alleen. We doen het samen. Samen bewandelen we het pad wat voor ons ligt. Hoe moeilijk of lang die ook moge zijn. En uiteindelijk komen we in beter vaarwater. Betere tijden komen. En dan is het belangrijk om vooral niet vergeten te genieten.

Genieten. Genieten van de kleine dingen die het leven biedt. Dat ene woord dat zoveel zegt. Die verzameling woorden op het papier wat mij vervult met warmte en liefde.

©Jane Onira