Nog lang en gelukkig

Onrust. Gejaagd gevoel. Weg. Opstaan. Schouders rechten en doorgaan. Doorgaan zul je. Doorgaan moet je. Voor jezelf. Voor hem. Voor ons.

Niet treuzelen. Doorgaan. Doorgaan. Volhouden. Niet opgeven. Blijven vechten. Overeind blijven. Niet vallen. Absoluut niet vallen.

Hoop houden. Hoop en moed. Sterk blijven. Het komt allemaal goed. Zoals alles altijd goed gekomen is. Het is het enige waar we ons aan vast kunnen houden.

Een orkaan. Razend over ons leven. Ons leven. Die van jou en mij. Niet die van anderen. Toch zijn het de anderen die over ons leven beslissen. Goed en kwaad. Bidden. Hopen. Op naar een mooie toekomst.

Niet opgeven hoor, niet opgeven. Jij kan dit. Ik kan dit. Wij kunnen dit. Wij komen hier uit. Samen. Het is goed. Het komt goed. Echt waar. Heus.

Het moet. Het zal. Het kan niet anders. Want wij hebben een leven samen. Een toekomst. En daar vechten we voor. Keihard. In de hoop dat de weg kort zal zijn. Dat we elkaar snel weer zullen vinden.

Dichtbij en ver weg. Jij daar. Ik hier. Maar onze paden zullen elkaar kruisen. Snel. Binnenkort. Om nooit meer van elkaar af te wijden. Altijd parallel lopend aan elkaar. Ja, zo zal het zijn.

Daarom lieve schat. Blijf op de been. Maak jezelf niet gek. Trek je niets aan van anderen. Jij bent wie je bent en dat is goed. Het is goed wie je bent. Ik weet je werkelijke ik. Jij weet je werkelijke ik. En God weet dat ook. En op een dag zal heel de wereld het weten. Zal heel de wereld het zien. En dan leven wij nog lang en gelukkig.

Zo moet het zijn. Zo zal het zijn.

©JaneOnira

Alles draait om aandacht

Mensen willen aandacht. Sommigen schreeuwen erom.

Het is eigenlijk heel normaal om aandacht te willen. We willen allemaal de warmte en geborgenheid. We willen veiligheid. Een thuis. We willen liefde. We willen een bijzonder iemand in ons leven. Iemand die je met heel zijn of hart lief heeft en nooit meer los wilt laten. Wij mensen zijn sociale wezens. Zelfs die eenling, die zonderling in dat hutje op de hei. Ook die.

Allemaal willen we aandacht. We zoeken bevestiging. We willen aandacht met ons schrijven, een reactie uitlokken. Al dan niet bewust. De één sterker dan de ander, maar we willen het allemaal. Het is een bevestiging. Het is leuk, ook als het negatief is.

Social media. Een hele goede. Nooit eerder hebben we zo extreem graag gehoord willen worden. We willen lezen en gelezen worden. Horen en gehoord worden. Luisteren en naar geluisterd worden. We willen aandacht.

Sommige mensen willen veel aandacht. Schreeuwen erom. Sommige mensen plaatsen iets om een reactie uit te lokken, ongeacht of de persoon ook meent wat hij of zij zegt. Als het maar iets oproept bij andere mensen. En dat doet het ook, al is het alleen maar irritatie.

Hoe blij worden we van een positieve reactie, een complimentje? We kunnen heel hard roepen dat het toch echt niet hoeft, maar stiekem doet het ons allemaal goed. Niemand wilt alleen zijn. Iedereen vindt het gevoel van eenzaamheid vreselijk. Zelfs de mensen die bewust hebben gekozen voor een afzonderlijk bestaan zijn niet alleen. Zij zoeken de aandacht misschien niet bij andere mensen, maar wel bij een hogere macht, een God, dieren of bij de natuur. Halen daar hun kracht en steun uit. Een waardering. Want allemaal willen we gewaardeerd worden.

Aandacht doet een mens groeien. Zowel positieve als negatieve aandacht. Je groeit als mens, als persoon. Alles draait om aandacht, en van aandacht wordt je rijk.

©Jane Onira

Een brief naar jou

Lieve X,

Dit is de brief die ik eerder heb willen schrijven. De brief die keer op keer herschreven is. De brief op papier, in duizenden stukjes. De brief op papier, opgegaan in as. De brief op het scherm, gedelete. Opnieuw en weer anders.  Maar hier is het dan, de brief naar jou. Omdat ik het gewoon kwijt wil.

Wist je dat de liefde echt een moeilijk iets is? Hoe weet je of van je iemand houdt? Of je iemand voor de rest van je leven kan liefhebben? Ik wist het niet, ik weet het nog steeds niet. Ik weet alleen dat ik van je hou met heel mijn hart, ik voel dat gewoon. Dat ik je nooit meer kwijt wil. Dat jij degene bent met wie ik mijn lief en leed wil delen. Dat jij degene bent met wie ik oud wil worden.

Zelfgemaakte keuzes. Het was mijn keus om bij jou te zijn. Ondanks de rottige dingen die we al hadden meegemaakt, zo kort als we elkaar kenden. Ik wilde met jou mijn leven slijten. Ondanks dat we ook ontzettend verschillend zijn. Komende uit twee verschillende culturen. Uit twee verschillende werelden. Uit twee verschillende levens. Mijn leven, zo braaf, beschermd en burgerlijk. Zo rustig en gelukkig. Jouw leven met zo veel narigheid, verdriet en pijn. Jouw leven die zo ver weg staat van de mijne. Jouw leven waarvan ik het zo erg vind dat jij die hebt mee moeten maken. Dingen die je geleerd zijn, dingen die je niet beter weet. Terwijl het leven zo anders kan zijn.

Ik wilde je dat laten zien. Ik wilde je in mijn leven opnemen. Misschien wilde ik dat wel teveel, misschien benauwde, verstikte ik je teveel. Dat is nooit mijn bedoeling geweest. Ik wilde alleen maar het beste uit ons halen. Ik wilde het beste uit jou halen. De hele wereld laten zien dat er in jouw hart wel een goed mens schuilt.

Je hebt ook een goed hart, daar ben ik van overtuigd. De omstandigheden in jouw leven hebben je vervormd. Hebben je gemaakt tot wie je niet bent. Dingen die jij normaal vindt, maar helemaal niet normaal zijn. Snap je wat ik bedoel?

Jij kent mij als geen ander. Ik heb nooit iemand anders zo dichtbij durven laten komen. Ook nooit willen laten komen. Maar bij jou was dat anders. Jij mocht mijn werkelijke ik zien, omdat ik wist dat het oke was.

Het doet me nog altijd pijn en verdriet dat je nooit helemaal jezelf bij mij hebt kunnen zijn. En dat terwijl er niets mis is om jezelf te zijn. Sterker nog, het is alleen maar beter om jezelf te zijn. Je hoeft niets weg te stoppen, niets te verbergen. Geen mooie verhalen vertellen, geen nare dingen vertellen. Vertel gewoon hoe het is en was. Of weet je het soms zelf ook niet meer?

Het leven is een ingewikkeld iets. En jouw leven al helemaal. Ik kan me indenken dat je jezelf best kwijt bent geraakt en steeds weer opnieuw moet vinden. En toch, na alles wat er is gebeurd, weet ik dat jij het kan, dat je het in je hebt. Ik geloof in jou. Nog steeds.

Natuurlijk heb je mij ontzettend veel verdriet gedaan. Heel veel verdriet en heel veel pijn. Nooit eerder heb ik zoveel pijn mogen ervaren. Een hartverscheurend iets dat ik niet meer wil.

Daarom zal de toekomst niet makkelijk zijn. Ik hoop nog steeds dat wij een toekomst hebben. Omdat ik geloof in het goede in jouw. Omdat ik geloof in jou. Omdat ik denk te weten wie je werkelijk bent. Omdat ik hoop dat je dat ook daadwerkelijk bent. Jij hebt mijn ogen zo vaak doen openen, ik hoop alleen maar dat je nu ook je eigen ogen open hebt.

Het leven brengt niet altijd wat je verwacht. Maar waarom dat streven naar zoveel? Zoveel is niet nodig. Iets is goed genoeg. Het hoeft niet altijd meer en beter. Echt niet. Je hoeft jezelf niet te bewijzen. Echt niet, dat is nergens voor nodig. Het is goed zoals je bent. Laat gewoon jezelf zien. Recht je rug, en wees jezelf. Ook al is dat moeilijk en heb je misschien nooit geleerd om jezelf te zijn. Wees het gewoon, je zal zien dat het goed is.

Wees open en eerlijk naar jezelf, en de mensen die je liefhebben. Omdat zij toch wel van je houden, zij veroordelen je niet. En degenen die het wel doen, die hebben pech. Die weten niet wat ze missen.

Maak jezelf niet te druk. Leg de lat niet te hoog. Ga niet jezelf van alles opleggen. Doe rustig aan. Hervind jezelf, pak je leven weer op. En misschien kunnen we er dan, weer een ons leven ervan maken. Omdat ik nog steeds van je hou.

Voor altijd de jouwe,

Jane

©JaneOnira

Geloven in een God

Bestaat Hij wel of niet? En hoe kan je dat zeker weten?

Ik ben niet gelovig opgevoed. Mijn ouders hadden vroeger het geloof in een God ‘opgelegd’ gekregen, en wilden dat ons kinderen niet aandoen. Ze hebben ons meegebracht dat er misschien wel meer is tussen hemel en aarde, maar misschien ook niet. Zolang je maar respect had voor wat mensen dan ook mogen denken en geloven, of dat in jouw ogen nou het juiste is of niet.

Dat was altijd prima. Ik geloofde wel dat er meer was dan alleen de aarde. Want hoe komt het leven? Hoe ontstaat je geest? En waar gaat je geest heen als je overlijd? Als je ooit iemand hebt zien sterven dan heb je wellicht kunnen zien dat het leven eruit ‘glijdt’. Waar gaat de ziel naartoe? Als het hart in je lichaam niet meer klopt, waar blijf je dan? Wie ben je eigenlijk?

Vragen waar ik nooit het antwoord op wist. Vragen waar ik het antwoord ook niet op hoefde te weten. Vragen waar ik eigenlijk het antwoord nog steeds op weet, en misschien nooit zal weten. Ik geloofde wat ik wilde geloven. Er was meer dan alleen de aarde. En er bestaat een hemel, die gedachte vond ik gewoon mooi. Dat de ziel dan naar een mooie plek gaat. Een mooie gedachte toch?

Hoe onbezorgd mijn jeugd is geweest, hoeveel narigheid is er later op mijn pad gekomen. Er spelen dingen, onzekerheden, angsten, pijn, verdriet, wanhoop. Op die momenten richt ik mijn woord graag tot God, ook al weet ik niet eens zeker of Hij bestaat. Ik kan het alleen maar hopen.

Ik hoop gewoon dat God bestaat. Dat Hij ziet dat ik geen slecht mens ben, en dit eigenlijk allemaal niet ‘verdien’. In hoeverre heeft God eigenlijk invloed op hetgeen wat in je leven gebeurd? Ik hoop maar dat Hij mij helpt het juiste pad te vinden. En bovenal, dat hij mijn naasten bijstaat en hen helpt. Heel egoïstisch. Want uiteindelijk richt ik mijn woord tot God om er zelf beter van te worden. Dat kan vast niet de bedoeling zijn, maar het helpt mij wel.

Ik weet niet of Hij bestaat, en of Hij mij überhaupt horen kan. Een ongelovige, die niet eens ooit de Bijbel gelezen heeft, op de kleine stukken na die verplicht waren tijdens de Godsdienst lessen op school. Ik heb mij al langere tijd voorgenomen wel de Bijbel te gaan lezen, maar op de een of andere manier kan ik mij daartoe niet aanzetten. Ik begin, maar stop weer.

Heel stom misschien, want als God echt wat voor mij ‘moet’ betekenen, dan mag ik natuurlijk ook wel iets terugdoen. Ik weet niet zo goed hoe dat werkt. Iedereen gelooft natuurlijk op zijn eigen manier.

Ik geloof in een God omdat ik erin wil geloven. Ik wil dat Hij bestaat. Ik wil dat Hij mij helpt. Dat Hij mijn naasten helpt. Allemaal uit eigen belang. Ik weet het, en toch put ik er steun uit. Het geeft me hoop en kracht. Een soort van gevoel dat het echt allemaal wel goedkomt. Want ik ben geen slecht mens, en dat zijn zij wezenlijk ook niet. Dus alles komt goed, want Hij waakt over ons.

En ik hoop alleen maar dat het werkelijk zo is.

©JaneOnira