Maar de tijd tikt wel

Ja hoor, daar is het weer. Die opmerking. “Wordt het geen tijd voor kinderen?” Of “de tijd tikt wel door he”. “Nouuu, je loopt al richting de 30 toch?”. “Op jouw leeftijd had ik...”. Waarom is het zo dat je soms zo aangesproken wordt? Alsof kinderen krijgen ten eerste zo vanzelfsprekend is! Je ‘krijgt’ kinderen tot slot niet zomaar, en niet iedereen heeft het geluk ook samen een kind te kunnen krijgen. Maar goed, als je een relatie hebt dan is het toch raar dat wanneer de 30 nadert je nog niet getrouwd bent of kinderen hebt. Want och die tijd he.. Die tijd tikt toch door!

Dus bij deze voor iedereen die mij ooit deze vragen/opmerkingen gaat stellen: Nee, ik ga niet trouwen en nee ik ben ook niet bezig om kinderen te krijgen. Niet dat het jullie wat aangaat overigens, want dat zijn mijn privé zaken. Maar toch bedankt dat je zo op mijn geweten en mijn gevoel inpraat. Denk je nou echt dat ik niet weet dat risico’s groter worden? Denk je nou echt dat ik weet dat ik straks misschien een oude moeder zal zijn? Denk je nou echt dat ik niet de droom had om voor mijn 30^e gelukkig getrouwd en een paar kinderen te hebben? Denk je nou echt dat ik dat niet het liefst had gewild?

Soms loopt het leven gewoon niet zoals je dat het liefst zou willen, of gepland had te gaan lopen. En daar is niks mis mee! Je zou er bijna het gevoel bij krijgen, met zulke opmerkingen helemaal. En het is pijnlijk. Heel pijnlijk dit soort opmerkingen. Zeker als je omgeven bent door een getrouwde en zwangervolle vriendengroep. Meiden die het net even anders hebben dan ik. Ik; het buitenbeentje. Omdat mijn leven nu eenmaal niet zo ‘sprookjesachtig’ verloopt. So be it.

Eigenlijk ben ik enorm jaloers op die vriendinnen met die leuke mannen en die geweldige kinderen of kind-op-komst. Natuurlijk wil ook ik dat het liefst. Huisje, boompje, beestje. Enorm burgerlijk, maar zo heerlijk. Natuurlijk wil ik dat. En daarom doen opmerkingen daarover stiekem best wel een beetje pijn. Maar ja, wat zeg je terug op zo’n moment?

Ik wou dat mensen eens meer met hun eigen leven bemoeiden in plaats van met het leven van anderen. Is het dat hun eigen leven niet zo interessant is dat de ander die afwijkt van het ‘normale’ wel interessant is? Lekker roddelmateriaal? En wijk ik wel zo af van het ‘normale’? Wat is tegenwoordig ‘normaal’? En waarom zou je jezelf houden aan wat dat ‘normaal’ ook mag zijn?

Het leven komt zoals het komt. Keuzes maak je zelf. Soms pakken die goed uit. Soms wat minder. Trek geen vergelijkingen. Oordeel niet over een andermans leven terwijl je er niets van weet.

©JaneOnira

Huiverig voor de toekomst

Wat zal de toekomst ons brengen? De meeste mensen zullen zichzelf dat toch regelmatig afvragen. Hoe ziet onze toekomst eruit? Hoe zal ik ervoor staan over 5, 10, 20 jaar? Hoe zal het leven dan zijn? Vliegen we dan rond in onze auto’s? Wat voor werk zullen we doen? Hoe ziet ons gezin er dan uit? Ben je dan nog gezond? Ben je nog gelukkig? Geniet je van het leven dan?

Ik vraag het mij soms ook af. Hoe zal de toekomst zijn? Stiekem ben ik er best een beetje bang voor. Stiekem maak ik mij ook best zorgen dankzij al die bezuinigingsverhalen. Dan hoop ik maar dat ik gezond blijf. Dat ik werk blijf houden. Dat we nog in vrede in dit land kunnen leven. Maar ook dat er nog een soort van sociaal stelsel blijft bestaan.

De AWBZ-zorg wordt vreselijk onder de loep genomen. Het wordt ingeperkt. Mogelijkheden worden beperkter. Eigen bijdragen worden hoger. We moeten langer doorwerken straks, we krijgen daarna minder of misschien geen pensioen. Huizen blijven onbetaalbaar. Net als de benzine. Land wordt verwoest. Alles wordt duurder. En duurder. En duurder. Zo lijkt het nu tenminste, maar misschien, heel misschien, moeten we nu even op de blaren zitten om vervolgens er weer beter voor te komen staan? Wie weet. Dat in het gunstigste geval.

Soms maak ik mij bang. Dan denk ik; met alle prijsstijgingen; zou ik nog in mijn huisje kunnen blijven wonen? Zou ik nog genoeg verdienen om ook mijn autootje te kunnen behouden? Zou ik genoeg blijven verdienen om een flinke spaarpot op te bouwen? Dat spaargeld lijken we hard nodig te hebben. Straks geen pensioen meer. Straks geen sociale zekerheid meer. Nog meer geld moeten betalen als je ziek wordt of bent. Nog meer geld betalen als je hulpbehoevend gaat worden. De zorg voor mijn ouders, die straks zeker weten komen gaat aangezien zij geen bakken met geld hebben om straks alles te kunnen blijven betalen of zorg in te kopen.

Dat maakt me soms wel bang. ‘Je moet leven in het hier en nu’. En ergens is dat ook zo. Ik heb genoeg narigheid gezien om mij te realiseren dat je nu moet leven. Nu moet genieten van wat je hebt. Maar je bent ook steeds meer gedwongen na te blijven denken over de toekomst. Als ik kinderen mag krijgen, bestaat de studiefinanciering misschien niet meer. En als ik dan toch graag wil dat ze gaan studeren, mag ik dat zelf gaan betalen. Maar waarvan? Natuurlijk is het nog niet zover, natuurlijk maak ik mij nu zorgen om iets wat misschien niet komen gaat. Maar ik hou van zekerheid. Ik ben voor sociale zekerheid. Ik ben tegen Amerikaanse praktijken waar goede zorg alleen weggelegd is voor de rijken, of waar leerlingen ergens in moeten uitblinken om een studiebeurs te krijgen zodat ze kunnen studeren. Nee, liever niet.

En wie weet. Wie weet loopt het allemaal anders. Wie weet herstelt de economie zich op wonderbaarlijke wijze. Wie weet gaat de tendens weer anders worden. Wie weet. Wie weet.

We gaan het meemaken.

©JaneOnira