Ja hoor, daar is het weer. Die opmerking.
“Wordt het geen tijd voor kinderen?” Of “de tijd tikt wel door he”. “Nouuu, je
loopt al richting de 30 toch?”. “Op jouw leeftijd had ik...”. Waarom is het zo
dat je soms zo aangesproken wordt? Alsof kinderen krijgen ten eerste zo vanzelfsprekend
is! Je ‘krijgt’ kinderen tot slot niet zomaar, en niet iedereen heeft het geluk
ook samen een kind te kunnen krijgen. Maar goed, als je een relatie hebt dan is
het toch raar dat wanneer de 30 nadert je nog niet getrouwd bent of kinderen
hebt. Want och die tijd he.. Die tijd tikt toch door!
Dus bij deze voor iedereen die mij ooit deze
vragen/opmerkingen gaat stellen: Nee, ik ga niet trouwen en nee ik ben ook niet
bezig om kinderen te krijgen. Niet dat het jullie wat aangaat overigens, want
dat zijn mijn privé zaken. Maar toch bedankt dat je zo op mijn geweten en mijn
gevoel inpraat. Denk je nou echt dat ik niet weet dat risico’s groter worden? Denk
je nou echt dat ik weet dat ik straks misschien een oude moeder zal zijn? Denk
je nou echt dat ik niet de droom had om voor mijn 30e gelukkig
getrouwd en een paar kinderen te hebben? Denk je nou echt dat ik dat niet het
liefst had gewild?
Soms loopt het leven gewoon niet zoals je dat
het liefst zou willen, of gepland had te gaan lopen. En daar is niks mis mee!
Je zou er bijna het gevoel bij krijgen, met zulke opmerkingen helemaal. En het
is pijnlijk. Heel pijnlijk dit soort opmerkingen. Zeker als je omgeven bent
door een getrouwde en zwangervolle vriendengroep. Meiden die het net even
anders hebben dan ik. Ik; het buitenbeentje. Omdat mijn leven nu eenmaal niet
zo ‘sprookjesachtig’ verloopt. So be it.
Eigenlijk ben ik enorm jaloers op die
vriendinnen met die leuke mannen en die geweldige kinderen of kind-op-komst.
Natuurlijk wil ook ik dat het liefst. Huisje, boompje, beestje. Enorm
burgerlijk, maar zo heerlijk. Natuurlijk wil ik dat. En daarom doen opmerkingen
daarover stiekem best wel een beetje pijn. Maar ja, wat zeg je terug op zo’n
moment?
Ik wou dat mensen eens meer met hun eigen
leven bemoeiden in plaats van met het leven van anderen. Is het dat hun eigen
leven niet zo interessant is dat de ander die afwijkt van het ‘normale’ wel
interessant is? Lekker roddelmateriaal? En wijk ik wel zo af van het ‘normale’?
Wat is tegenwoordig ‘normaal’? En waarom zou je jezelf houden aan wat dat
‘normaal’ ook mag zijn?
Het leven komt zoals het komt. Keuzes maak je
zelf. Soms pakken die goed uit. Soms wat minder. Trek geen vergelijkingen.
Oordeel niet over een andermans leven terwijl je er niets van weet.
©JaneOnira
