Voor de buitenwereld verscholen

Ze zat alleen thuis. Alleen zoals het wel vaker gebeurde. Tijd draait door. Haar hart staat stil. Eenzaam en alleen.

Het gevoel van gemis teistert haar. Het neemt haar mee in een draaikolk. In een enorme diepte waar ze maar niet uit lijkt te komen. Het draait en het draait. Ze vecht, maar komt niet boven. Ze knokt, ze vecht zich door de strijd heen. Met moeite kan ze haar hoofd boven water houden.

Ze voelt zich verloren. Alleen. Wie vecht er met haar mee? Ze moet het zelf doen. Het kan niet anders. Ze moet erdoorheen. Ze moet vechten. Volhouden en vooral niet opgeven.

Dagen vliegen voorbij. Worden weken. Zelfs maanden. Tijd duurt voort, de klokt tikt door. Kleine sprankjes van hoop. Kleine tekens waardoor ze vol blijft houden. Waardoor het haar lukt om het hoofd boven water te houden. Ze gaat door. Ze wilt niet, maar ze moet. En ergens geeft het ook wel houvast.

Het leven dat doorgaat. Het leidt af maar geneest niet. De diepte van de wond is nog niet geheeld. Nog lang niet. Een donker, zwart gat zit daar. Diep verborgen in haar hart. Onzichtbaar voor de buitenwereld. Zichtbaar voor haar. Het zit daar, continu.

Zal het ooit helen? Zal er een tijd komen dat het gat slinkt? Dat ze uit de draaikolk komt? Dat haar hart is geheeld? Dat ze weer vol vertrouwen het leven instaat? Vol geluk?

Vast wel. Alles komt altijd weer goed, zoals alles altijd goed gekomen is. Wat voor een gevecht het ook mag zijn. Hoe donker en diep het gat dan ook. Op een dag is het voorbij. Op een dag kan ze het loslaten. Op een dag staat ze op, recht haar schouders en zegt: nu kan ik verder. Die dag zal nog op zich laten wachten. Dat is nu eenmaal zo. Dat geeft niet. Het leven gaat door. Het houdt haar op de been. Min of meer althans.

Voor de buitenwereld diep verscholen, maar voor haar altijd te dichtbij.

Pijnlijk hart. Stop met bloeden. Begin met helen.

©JaneOnira

Woorden doen geen pijn

Je kan zeggen wat je wilt. Het raakt me toch niet. Of eigenlijk wel, maar ik doe net alsof het niet zo is. Alsof je woorden geen betekenis hebben. Alsof je woorden niet bestaan. Alsof je woorden niet de lading erachter uitdrukt. Alsof je woorden geen emotie oproept. Alsof ik er niet ben. Alsof jij niet bestaat.

Wie ben jij ook eigenlijk? Helemaal niemand, helemaal niets. Kom je hier om mij bang te maken? Om mij nog meer te laten stressen? Nee, je kwam voor iets anders. Waarom liet je het daar niet bij en moest je dat ook nog zeggen? Waarom kon je het niet daarbij laten?

Wie ben jij eigenlijk? Jij bent niemand. Je weet niet eens alles. Je weet niks. Je maakt het groter dan het werkelijk is. Het is niet waar wat jij zegt. Echt niet. Dat kan niet en dat mag niet. Punt.

De woorden raken me niet. Want het is niet waar. Dat is niet waar. Je hebt ongelijk. Je hebt je niet goed ingelezen. Mag ik wel ‘je’ zeggen eigenlijk? Kan mij het schelen, ik vind je toch waardeloos. Na vandaag hoef ik je niet meer te zien. Nooit meer. En dat is beter ook.

Kom dan ook niet in mijn dromen als brenger van goed nieuws. Want dat ben je niet, dat is wel gebleken. Laat me gewoon met rust. Laat mij mijn leven verder gaan. Bemoei je niet met zaken die jou niets aangaan. Want het gaat jou niets aan. Ik bepaal zelf hoe ik mijn leven invul. En hoe dat leven zal lopen.

Jij bent een nietsnut, een waardeloze zak. Mag ik dat zeggen? Nee, maar ik doe het toch. Want ik vind dat. En dat is mijn mening. Omdat je woorden pijn doen. Maar dat heb jij niet in de gaten. Omdat ik het niet wil geloven. Omdat ik het niet mag geloven en omdat het niet de waarheid is of waarheid gaat worden.

De waarheid is namelijk dat alles goed komt. Dit jaar nog. Echt waar. Ik geloof dat. Ik wil dat geloven. Ik moet dat geloven. Dat is mijn manier om op de been te blijven. Waarom moet je dat verpesten? Waarom moeten de woorden van zo onbelangrijk iemand die mij niet kent en die de situatie niet kent, mij zo krenken? Is dat omdat mijn grootste angst uitgesproken werd? Het is niet reëel. Je hebt ongelijk. Jij weet het fijne niet, jij weet helemaal niets. Jij weet niets van alle omstandigheden. Helemaal niets. Wat deed je hier ook alweer eigenlijk?

Ga gewoon weg. Weg naar die stomme, net zo debiele vriendjes van je. Je hebt gebracht wat ik hebben moest, dus klaar nu, wegwezen. En met deze tekst zet ik jou woorden uit. De woorden die in mijn hoofd continu herhaald werden. Ik zet ze uit. Voorgoed. Die mogen niet meer aan. Tabee.

©JaneOnira

Met dikke tranen

Ik rijd naar huis. In de auto laat ik de tranen de vrije loop. Het is zoals het is. Ik ben alleen.

Het was een lange dag. Een dag vol gezelligheid. Een dag vol plezier en veel lachen. Met veel mensen om mij heen. Een aantal mensen die alles weten, en een hoop mensen die van niets weten. Ik zat daar, het was leuk, maar ik voelde mij alleen. Ik had daar niet alleen moeten zijn. Ik daar niet alleen hoeven te zijn. Het gemis is groot. Misschien nog wel groter dan ooit. Dit is confronterend.

Ik hou mij groot. Ik verdring mijn gedachten en de pijn. Ik praat volop mee en ik lach soms misschien net iets te hard. Ongemak wat ik niet wil laten zien, wat ik niet wil laten blijken. Want ik ben niet zielig en alles gaat goed.

Op weg naar huis gaat het niet meer. Op de achtergrond klinkt een te bekend nummer en de tranen rollen over mijn wangen. Geen hysterische huilbui. Alleen maar tranen.

Ze bleven rollen. Dikke tranen over mijn wangen. De hele rit naar huis.

Eenmaal thuis slaak ik een zucht. Wat een opluchting. Soms is het fijn en moet je ook aan die tranen toegeven.

Ik ga slapen en ik droom.

Ik ren. Ik ren harder. Nog harder. Weg, weg van hier. Ik wil hier niet zijn. Weg moet ik. Ver weg.

Daar bomen. Even bijkomen. Even terug op adem komen. Een slokje water drinken. Tot rust gekomen.

Daar. Weer gaan. Rennen. Ik vlieg. Ik kan niet meer. Ik vlieg en ik vlieg. Ik vlieg weg van hier. Ik vlieg naar daar waar niemand me kent. Daar waar ik gewoon ik mag zijn. Daar waar geen zorgen zijn. Daar waar daar gewoon is.

Een gelukkig leven. Huisje, boompje, beestje. Het was de reis waard.

©JaneOnira

De verloren tijden

Alleen zit ik hier
Alleen een beetje voor mij uit te staren
Alleen in deze kille kamer
Alleen zo zonder jou

Dagen die weken worden
Weken die veranderen in maanden
Geen tijd dat de pijn weg doet gaan
en het gemis alleen maar groter maken

Het is zoals het is
dingen nemen geen keer
het leven kent zijn up’s en downs
geen bergen te hoog om te bewandelen

Als ik toch eens
kon doen wat ik wou
Dan was je heel dichtbij me
onze hele leven trouw

Elke dag is er weer één
een dag zonder jou
Een dag te lang dat wel
maar er komt een dag dat het verdwijnen zal

Een dag dat we weer samen mogen zijn
het leed geleden genieten van elkaar
lachen, huilen, en geluk
wat verlang ik daar nu naar

De eenzaamheid is soms kwellend
Het verdriet is groot
Maar als ik aan jou denk
word ik met warmte gevuld

©JaneOnira

Die tijd 

Alleen aan de keukentafel

Ze zit alleen aan de keukentafel. Haar handen met de papieren trillen. Hij wil scheiden. Scheiden. Het woord dreunt door haar hoofd. Scheiden. Scheiden. Hij wil van haar af. Niet meer met haar verder. Niet met haar en met hun kinderen. Het is over. Voorbij.

Het is al lange tijd gaande. Er speelt al veel langer iets. Voordat ze gingen trouwen had ze hem al eens betrapt met een andere vrouw. Dat heeft ze hem vergeven. Want hij was zo lief en had er echt erg veel spijt van. Hoe had ze zo stom kunnen zijn?

Hij was veel van huis. Maar ja, er moest hard gewerkt worden om het mooie huis waarin ze woonden te kunnen betalen. Hoe blij waren ze niet toen ze zwanger bleek te zijn? En hoe verdrietig toen het na al die weken dragen toch misging en ze een heel klein kindje in hun armen hielden wat nooit zal gaan ademen. Ze zucht.

Ze hebben het ook leuk gehad samen. Wat houdt ze toch veel van die man. Hij heeft haar uiteindelijk 2 kinderen geschonken. Ze zijn samen door diepe dalen heen gegaan en hebben vele hoogtepunten ook samen beleefd. De vakanties, het 2jaar wonen en werken in een ander land, de bruiloft, de kinderen. Hij was altijd zo zorgzaam. Hoe kon het toch zo gekomen zijn?

Al langer is hij weinig thuis. Ze hadden veel ruzie. Er waren schulden. Er zijn nog steeds schulden. Hij was weinig thuis, zij stond er veelal alleen voor. Ze miste hem. Dat is toch niet gek? Daar kregen ze ruzie over. Soms kwam hij helemaal niet thuis en wist ze niet waar hij was. Gek werd ze ervan.

Vorige week heeft hij het haar verteld. Er was een ander. Al een langere tijd. Hij heeft bij een andere vrouw nog 2 kinderen. Twee kinderen die bijna net zo oud zijn als de hare. Nu heeft hij een andere relatie, maar hij woont alleen. Hij had ergens een appartementje gevonden.

Ze weet niet wat ze nu doen moet. Ze is van hem afhankelijk, ook financieel. Ze heeft geen werk. Ze heeft 2 jonge kinderen. Wat moet ze nu? Ze zucht en ze weet, ze moet door voor haar kinderen. De kinderen zagen hun vader al zo weinig, en dat zal er nu niet meer op worden. Ze moet zowel een moeder als een vader voor hun zijn. En dat gaat haar lukken. Ze moet. Voor hen. Want dit verdienen ze niet.

Daar zit ze dan. Met de geopende envelop en de papieren in haar nog steeds trillende handen. Tranen die over haar wangen stromen.

Alleen aan de keukentafel.

© Jane Onira