Wie ben ik?

Ik weet het niet meer.

Ik weet niet meer wie ik ben, wat ik ben. Ik trek facades op. Ik doe nep. Ik speel een rol. Een rol thuis. Een rol bij familie. Een rol bij vrienden. Een rol op werk. Een rol op alle andere momenten. En waar ben ik zelf gebleven? Waar is ik gebleven? Ben ik echt zo nep geworden?

Ik draai eromheen. Ik konkel, kronkel. Om maar naar andermans pijpen te dansen. In plaats van opkomen voor mezelf ben ik alleen maar aan het draaien, draaien en draaien. Ik weet niet eens meer wat mijn eigen belangen zijn, wat mijn eigen behoeftes zijn, wat mijn eigen gevoelens zijn. Als ik iets voel stop ik het weg, negeer ik het. Net alsof het gevoel niet bestaat. En maar goed praten, rechtvaardigen. Zonder eerlijk en oprecht naar mij zelf te kijken.

Ergens onderweg ben ik mijzelf kwijt geraakt, mijzelf verloren. Ik ben niet altijd zo geweest, en de grote vraag is hoe kom ik er vanaf? Hoe voel ik weer mijzelf? Hoe zorg ik ervoor dat ik echt oprecht ben naar mijzelf als ik al lange tijd alles weg aan het duwen ben? Zodanig dat ik het niet eens opmerk dat ik een gevoel wegduw. Hoe vind ik die rust en bewustzijn van mijzelf?

Ik ben er wel bang voor. Bang om mezelf te vinden. Bang dat ik daar dingen vind die heel veel pijn en verdriet doen. Ik denk dat dat mijn blokkade is. Dat ik het daarom uit de weg ga. Dat ik daarom zeg en roep dat ik ga veranderen, maar dat vervolgens niet doe. Omdat ik te schijterig ben om mezelf onder ogen te zien.

Het klinkt belachelijk en het lijkt allemaal zo simpel. Maar het is het niet. Hoe kom ik in contact met mezelf? Hoe hef ik die blokkade op en geef ik mijzelf de ruimte? Hoe ga ik die confrontatie met mijzelf aan? Hoe doorbreek ik patronen?

Door gewoon te doen, zal je denken. En dat is het waarschijnlijk ook. Gewoon doen. Tegelijkertijd merk ik dat ik meteen al smoesjes zit te bedenken ‘nee, dat kan niet want..’. Maar nee. No more. Ik moet mezelf onder ogen komen als ik meer uit mijn leven wil halen. De enige weg is door het te doen en niets meer uit de weg te gaan. Ook al maakt het mij zo bang, het is de enige weg. Ook al heb ik de moed er niet voor, ik zal er doorheen moeten. Door al die pijn. Door al dat verdriet. Gewoon doen.

Studeren als je geen 18 meer bent

Studeren op volwassen leeftijd, hoe is dat?

Ik ben iemand die graag leert, die zichzelf graag verder ontwikkelt, die nieuwsgierig is en het leuk vindt om huiswerk te maken. Ja, dat laatste staat er echt. Die mensen bestaan. Echt. Mensen als ik. Ik vind dat nu eenmaal echt gewoon heel erg leuk.

Tegelijkertijd ben ik de 18 al gepasseerd. Sterker ik ben de 30 al gepasseerd. Een studie al lang achter de rug. Werkend. Cursussen en kortdurende opleidingen op of via het werk gevolgd. Allemaal werk gerelateerd. Maar het bleef kriebelen, echt kriebelen. Ik wil verder, ik wil meer, ik kan meer. En dus besloot ik mij eens te gaan verdiepen in deeltijd- en afstandsonderwijs.

Mogelijkheden zijn er genoeg. Kosten helaas ook. Het volgen van een studie is duur. Het volgen van een tweede studie is extra duur. Je behoort dan instellingsgeld te betalen, in plaats van het collegegeld. Dit kan dubbel tot triple zoveel duurder zijn dan het collegegeld. En je moet het qua tijd ook nog eens redden. Ook al is het allemaal hartstikke leuk om te doen, het gaat helaas niet vanzelf.

Dus na een onderzoek over welke vervolgopleiding ik eventueel zou willen doen, een financieel plan en een zekere naïviteit (tijd?, ach dat komt wel goed) besloot ik het maar te doen. Gewoon te doen. Ik ging weer studeren.

Ik heb bewust gekozen voor een opleiding wat niet per se direct met mijn werk te maken heeft, ik wilde mijn horizon verbreden. Een opleiding met een studiebelasting van ongeveer 16 uur per week, makkelijk te redden met fulltime werk, allerlei nevenactiviteiten en sociaal leven (ha ha ha ha, ik naïef? Welnee.). Een uitdaging, zou ik het universitaire niveau redden?

Ik heb nog geen moment spijt gehad. Hoewel het zwaar is. Echt zwaar. Van een sociaal leven is bijna geen sprake meer. Alles moet strak gepland, ruimte voor impulsiviteit is er nauwelijks of voel ik mij direct schuldig over. Tijdsinvestering is fors. En toch is het mij waard. Omdat dit proces het waard is. Omdat ik het kan. Omdat ik het leuk vind. Omdat ik superveel nieuwe dingen leer. Theorie. Maar ook over mijzelf. Eigenlijk ben ik stiekem best een beetje trots op mijzelf. Ondanks dat het niet makkelijk is, en met veel steun van mij naasten (zonder die steun zou het echt lastig worden) lukt het. Het lukt. Het gaat. Het is af en toe bikkelen. Absoluut. Soms denk ik er even aan om te stoppen en ben ik het helemaal zat. Maar het is zo leuk en zo goed voor mijzelf. Dus voor iedereen die twijfelt; als je de financiële middelen hebt, als je partner/naasten erachter staan; doe het. Voor jezelf. Omdat het ook gewoon ontzettend stoer is.

Vang me

Ik ga maar door

En door en door

Niet te stoppen

Kan niet stoppen

Te veel

Er is nog te veel

Wat ik kan doen

Wat ik wil doen

Wat ik moet doen

Nog dit

En nog dat

En dit

En dat ook nog

Om dit maar niet te vergeten

En dat al helemaal niet

Door en door

Het gaat maar door

Te veel

Te veel te doen

Te weinig tijd

Hoe nog langer

Door en door

En door en door

Te veel

Hoe lang

Ik val

Bijna

Bijna

Val ik

Vang me.

Liefde

Soms haat ik je. Echt. Waarom kan het nooit lang leuk zijn tussen ons? Ben ik het probleem? Wat is het probleem? Mijn liefde voor jou of de liefde voor mezelf?

Steeds vaker heb ik het gevoel dat ik mezelf aan het kwijt raken ben. Ik doe jou pijn. Keer op keer op keer. En elke keer weer beloof ik beterschap. En elke keer weer faal ik. Hard. 

Ik vraag mij af waar het mis is gegaan. De bewuste keuze van mijzelf om te liegen voor jou en over jou? Omdat ik mij schaam? Mij schaam omdat ik niet ben wie ik altijd dacht te zijn? 

Waar zijn de leuke tijden gebleven? Waar is de tijd dat we lachten, plezier hadden en genoten van elkaar? Waarom ben ik jou steeds pijn aan het doen? Om te voorkomen dat jij mij pijn doet? Wil ik jouw straffen voor mijn eigen gemaakte keuzes? Of wil ik liever zelf de pijn veroorzaken zodat jij het niet hoeft te doen?

De menselijke geest zit raar in elkaar. Ik zit raar in elkaar. Altijd denk ik dat het niet zo moeilijk moet zijn. Hoef te zijn. En toch doe ik het elke keer weer. Ik doe jou pijn en daarmee ook mijzelf.

Ik vind dit niet leuk. Ik vind het afschuwelijk. Tijd om het anders aan te pakken. Maar waar te beginnen? Hoe ga ik weer tevreden zijn met mezelf? Hoe ga ik weer tevreden zijn met mijn leven? Hoe ga ik eindelijk accepteren dat mijn leven niet is zoals ik het altijd heb gewild? Ik heb die keuzes zelf gemaakt. Het wordt tijd dat te accepteren.

Ik voldoe niet aan mijn eigen kleine meisjesdroom. Ik ben niet wie ik wil zijn. Ik veracht mezelf. 

Ik haat jou niet. Helemaal niet. Natuurlijk ben je af en toe verschrikkelijk irritant, ben ik het regelmatig niet met je eens en reageer je niet altijd zoals ik het had gewild. Maar ik hou van jou. Meer dan wat dan ook in de wereld. 

Het word tijd dat ik je dat laat zien en dat ik dat aan je bewijs. Ik vind het alleen nog lastig hoe. Ben bang om mezelf nog meer kwijt te raken.

Ik leef te veel vanuit angst. Het valt me nu weer op. Het wordt tijd om dat los te laten. Meer naar het hier en nu te gaan. Naar het moment.

Ik kom er wel. Heus. Waar een wil is, is een weg. En die weg wil ik nemen. Geen geslingerd en omwegen meer, maar recht op het doel af. 

Het wordt tijd dat ik ga veranderen. Het wordt tijd dat ik jou laat zien en merken  wat jij voor mij betekend. Het wordt tijd om het weer leuk te hebben samen.

Eerlijkheid

In alle eerlijkheid: ben jij altijd eerlijk tegen jezelf?

Ik niet. Ik verdraai soms mijn eigen gedachten en mijn eigen woorden. Waarom? Om het minder pijnlijk te maken denk ik. Om minder het gevoel van falen te hebben. Om minder schaamte te voelen. Denk ik. Ik weet het niet precies.

Soms beloof ik iets aan mijzelf en dan ‘vergeet’ ik dat weer. Stop het weg, in een hoekje, ergens achterin mijn geest. Als iemand mij dan confronteert vind ik wel een reden waarom ik mijn eigen belofte niet ben nagekomen. Niet bewust, dat gaat vol op automatisme. Ik geloof het namelijk zelf ook nog. Ik geloof mijn eigen verhaal. Ik geloof mijn eigen motivatie. Maar is het de waarheid? Of zijn het gewoon excuses om de eigen gemaakte belofte aan mijzelf niet na te komen?

Het is ingewikkeld. Want hoe kan ik iets beloven en het vervolgens vergeten? Er niet bewust van zijn totdat escalatie plaatsvindt. Hoe kan dat? Hoe kan ik in die tussenliggende periode alsof doen? Alsof het er niet is en niet bestaat? Is dat omdat ik te lang iets verborgen houd voor een aantal mensen die mij dierbaar zijn? Dat ik toen ergens in dat proces, mezelf heb geschaamd en in smoezen ben gaan leven? Is het zodanig erg geworden dat ik daarom er maar omheen blijf praten? Ik het daarom zo makkelijk weg stop? Ik daarom doe alsof het niet bestaat? Is dat het? Is het de schaamte die mij parten speelt? Is dit een tweede natuur van mij geworden?

Ik ben niet altijd eerlijk tegenover mezelf omdat ik niet altijd eerlijk ben tegenover anderen. Ik houd iets verborgen. Maakt mij dat een minder mens? Maakt mij dat afschuwelijk? Dat ik mensen niet in vertrouwen durf te nemen? Dat de schaamte en de angst van oordelen te groot is? Dat ik mijzelf heb verloochend? Dat ik smoezen en excuses heb bedacht om te kunnen leven met mijzelf?

Ik ben bang dat dit de redenen zijn waarom het zo makkelijk is. Zo makkelijk om alles wat ik heb beloofd een dag later alweer te vergeten. Het is niet oké. Het is niet goed. Ik word er niet gelukkig van, dus ik moet veranderen, ik wil veranderen. En hoe verander je? Door te doen. Door simpelweg te doen. Te doen wat je zegt en beloofd. Door bij mezelf te blijven en na te gaan wat ik echt voel of denk. Niet wat ik denk dat anderen zouden kunnen denken of vinden. No more. Het is makkelijk gezegd, maar in de praktijk doen is lastig. Terugvallen in gewoontes is eenvoudig, daar hoef je niet zoveel je best voor te doen. Een automatisme.

Hoe wordt je volledig bewust van jezelf? Hoe leef je in het nu? Hoe leef in jezelf en met jezelf? Hoe accepteer je jezelf?