DE Zondagavond

Het fijne van de zondagavond is dat het vaak toch wel een relaxte avond is. Geen verplichtingen, gewoon lekker niets. Het nare van de zondagavond is dat het weekend voorbij is en het ‘schoolziekgevoel’ zich aandient..

De zondagavond.
Vroeger vond ik hem al vreselijk. Je voelt dat het weekend voorbij is. Het weekend dat natuurlijk veels te snel voorbij is gegaan. Je weet dat de maandag eraan komt. Je weet dat je de volgende dag weer op tijd op moet. Je weet dat er alle verplichtingen op je wachten. Je voelt een soort van gespannen zenuwachtigheid. Een knoop in je buik, het ‘zo geen zin’ gevoel. Schoolziek noemden mijn ouders dat gekscherend als ik weer eens mokkend op de zondagavond voor de buis zat. Jammer alleen dat het in het werkende leven het schoolziekgevoel niet is verdwenen.

Toen ik onregelmatig werkte had ik daar in andere mate last van, uiteraard niet standaar op zondagavond. Het was anders, juist door de onregelmatigheid en het soms weten dat je de volgende dag pas ’s middags of ’s avonds hoefde te beginnen.
Nu ik weer een regelmatig bestaan heb, is op die zondagavond het welbekende ‘schoolziekgevoel’ in alle hevigheid weer de kop op gestoken. Vrijwel elke zondagavond weer. Ik voel het ongemak, de onrust. Alles alweer klaar moeten zetten voor de volgende dag. Ik wil het gevoel niet, maar wegduwen lukt niet echt. Ik negeer het, maar het verdwijnt nooit helemaal. Ik weet dat morgenochtend vroeg die wekker weer gaat. Ik weet dat ik morgen weer van alles moet doen. Het weekend is te snel voorbij gegaan. Zo geen zin om te gaan werken.

Hoewel ik wel verlang naar meer uitdaging is het niet zo dat ik mijn werk vreselijk vind. Maar die zondagavond, die zondagavond. Het blijft een avond waarop ik denk ‘zo geen zin’. Zonde eigenlijk want daardoor blijft die zondagavond altijd een beetje wrang.

©2014, JaneOnira

Het witte scherm en de getypte letters

De laatste tijd heb ik op altijd de meest verkeerde momenten zin om te schrijven. Ik kan dan niet schrijven want tja, het is het verkeerde moment. Soms maak ik een aantekening en hoop ik dat ik het verhaal wat in mijn hoofd zat later alsnog op papier dan wel het scherm krijg. Ik ga tot slot niet schrijven tijdens mijn werk of wanneer ik aan het autorijden ben. Zouden er trouwens waterbestendige tablets bestaan? Onder de douche krijg ik ook vaak fantastische ideeën, waarbij ik mezelf inprent dat ik het ‘meteen op moet schrijven’. En dan hang ik al druppend boven dat kladblokje en denk ik ‘wat had ik nou ook alweer bedacht?’.

Meestal maak ik wel even tijd om te schrijven. Omdat schrijven helpt. Het helpt om even op een andere wereld te zijn. Om even alles om je heen te vergeten of juist om al je gevoel en emotie in het schrijven te leggen. Dus dan zit ik achter dat scherm naar een leeg document te staren. En komt er niks uit mijn handen. Ik staar en staar, maar er gebeurt niks. Mijn vingers willen niet over het toetsenbord bewegen. Er gebeurt helemaal niks. Dan ga ik nadenken of terugkijken waar ik ongeveer over had willen schrijven en dan maak ik er wat van. Maar het is niet echt, niet echt ik. Want als ik als mezelf aan het schrijven bent, dan gaat alles vanzelf. Dan denk ik niet na en gebeurt het gewoon. Dan bewegen mijn vingers automatisch over het toetsenbord en laat ik het gewoon gaan.

De laatste tijd heb ik veel last gehad van die ‘writersblock’. Toch lukt het me nu om dit op te schrijven, als ware bijna vanzelf, bijna als vanouds. En dat voelt goed, dat voelt vertrouwd. Even de andere wereld waar het soms zo heerlijk is om in te begeven. Het witte scherm en de getypte letters. Komt het gevoel weer terug?

©2014, JaneOnira

I love...

Urenlang. Elke dag weer. En maar staren. Kijken naar de foto’s. Dromen. Lachen. Verbazen.

Ik heb het over Funda. Je weet vast wel, die site waar je huizen kan zien die te koop staan. Heerlijk vind ik dat. Lekker erdoorheen struinen. Kijken welk huis je zou willen kopen als je al het geld van de wereld had en geen enkele wijk verkeerd zou zijn. Kijken hoe mensen hun huis hebben ingericht, en hoe jij dat gedaan zou hebben. Een inschatting maken van de mensen die er wonen, gebaseerd op hun interieur. Oudere mensen herken je zo. Yuppen ook.

Urenlang vermaak is dat. Al die huizen bekijken. Lachen ook om sommige inrichtingen zoals je het zelf natuurlijk nooit zou doen. Verbazen over hoe mensen hun huis ook kunnen verwaarlozen of waarom er zulke slecht genomen foto’s op de site staan. Verbazen over de prijzen. Dromen over de toekomst en welk huis je zou willen wonen.

Ik zou het wel weten. Ik leer mijn smaak kennen. Mijn huis is al mooi ingericht, strakke keuken en badkamer. Het huis moet al ‘af’ zijn, ik ben geen klusser dus zodra de keuken en badkamer mij niet aanstaan ben ik niet meer geïnteresseerd. Nieuwbouwhuizen zijn vaak wel interessant.
Vrijstaande huizen, 2-onder-1-kap, hoekwoningen spreken mij het meeste aan. Een vijftal kamers want ja in de toekomst hoort ook een gezin. Ik heb een dure smaak. Maar ook niet te duur. Zodra huizen boven de, zeg 750k komen, dan zijn ze vaak niet meer zo interessant. Dan is het huis te groot, te leeg, te kil. Gezelligheid, warmte moet een huis uitstralen. Niet zozeer hoe het nu is ingericht maar ook hoe het is gebouwd. Teveel kamers is niet gezellig. Een leuke, rustige, woonwijk. Een leuke woonplaats, niet te groot niet te klein. Een inrichting met warme kleuren en mooie meubels. Een tuin, ook niet onbelangrijk. Hoeft niet groot te zijn, maar wel enigszins vrij.

Soms zie ik mezelf al helemaal zitten in zo’n huis. Dan bedenk ik hoe ik de kamers zou inrichten, welke kleur er op de muren komt. Welke kamer waarvoor bestemd zou zijn. Of ik de vloer zou veranderen en welke vloer het dan zou moeten worden. Heerlijk tijdverdrijf.

Mijn smaak is alleen een beetje duur, daar ben ik wel achter. Misschien zal ik nooit in zo’n huis wonen. En dat is eigenlijk ook helemaal niet erg. Want geluk en gezondheid staat ten alle tijd voorop, of je nou 3 hoog achter woont of in een 2-onder-1-kap woning in een Vinex-wijk. Maar dromen. Dromen mag. Heerlijk.

©2014, JaneOnira 

Daar zit je dan

En daar zit je dan. Naar een leeg scherm te turen. Handen die op het toetsenbord rusten. Handen die van alles zouden moeten doen, maar dienst weigeren. Je hoofd tolt en tolt. Het gaat maar door. Geen rust. Zoeken, malen, maar je vind het niet.

Dus zit je daar. Te turen. En te denken dat je nog zoveel moet doen. Dat er nog zoveel op je ligt te wachten. En tegelijkertijd verwonder jezelf; waar ben je eigenlijk mee bezig? Wat wil je eigenlijk, wat is nu belangrijk? Waar is het leven gebleven? Waarom alles moeten? Wat wil je nu?

Zoveel gedachten. Zoveel onzekerheden. Zoveel moeilijkheden. Je wil zoveel maar tegelijkertijd weet je ook niet wat je wilt. Je droomt en droomt. Maar wat is realiteit? En wat is realiteit te maken?

Dus staar je maar naar dat lege scherm. Je zit in je stoel. Niets gebeurd. Je wil maar tegelijkertijd ook niet. En dan maak je een keuze. Toch even niet vandaag. Je staat op en loopt weg.

Maar de keuze komt terug, steeds weer. En je kan niet blijven opstaan en weglopen. Keuzes moeten onderzocht worden. Geanalyseerd, afgewogen. Positieve punten, negatieve punten. Met niets doen schiet je niets op.

De motivatie is weg. Energie is ver te zoeken. En dus staar je alweer dagenlang naar datzelfde lege scherm. Je weet dat je iets moet doen, maar hoe weet je wat je moet doen?

Dus daar zit je dan. Daar zit ik dan. Wat zal ik doen?

©2014, JaneOnira

It's Christmas time...

December. Een maand dat staat vol gezelligheid, warmte en geluk. De Sint die met zijn, al dan niet zwarte, Pieten kinderhartjes sneller laat kloppen. De Kerst met de kerstboom, lichtjes en heel veel lekker (vr)eten. Oud- en nieuw, vol terugblikken en vooruitzichten.

Ik hield altijd van december. Ik heb goede herinneringen aan Sinterklaasvieringen, aan de Kerst bij ons thuis, en oud- en nieuw gezellig met de familie. Maar als je iemand moet missen, die je juist zo graag bij deze dagen erbij zou willen hebben, dan zijn die dagen ineens niet meer zo mooi. Dan zijn ze meer beladen. Omdat je gezellig tussen de mensen zit. Of ‘gezellig’ de kerstboom hebt opgetuigd en naar de kaarsjes zit te staren. Maar je iemand mist. Iemand die naast je had moeten zitten. Wiens naam je ook op de kerstkaarten wil zetten. Je put uit herinneringen maar soms is dat niet genoeg. Je bent eenzaam in gezelschap. The most wonderful time of the year...

Het zijn mooie dagen. Ik kan genieten van de lichtjes, van de gezelligheid, van de sfeer. Maar het kan me ook ineens aanvliegen. De leegte, de eenzaamheid, het willen dat het anders was. Het besef dat degene die je zo veel lief hebt, die je zo graag erbij zou willen hebben, dit allemaal moet missen.

Het is een tijd van bezinning. Terugkijken op afgelopen jaar. De vooruitzichten die komen gaan. Straks weer een nieuw jaar. Nieuwe kansen, een nieuwe start.

©2013, JaneOnira