Geloven in een God

Bestaat Hij wel of niet? En hoe kan je dat zeker weten?

Ik ben niet gelovig opgevoed. Mijn ouders hadden vroeger het geloof in een God ‘opgelegd’ gekregen, en wilden dat ons kinderen niet aandoen. Ze hebben ons meegebracht dat er misschien wel meer is tussen hemel en aarde, maar misschien ook niet. Zolang je maar respect had voor wat mensen dan ook mogen denken en geloven, of dat in jouw ogen nou het juiste is of niet.

Dat was altijd prima. Ik geloofde wel dat er meer was dan alleen de aarde. Want hoe komt het leven? Hoe ontstaat je geest? En waar gaat je geest heen als je overlijd? Als je ooit iemand hebt zien sterven dan heb je wellicht kunnen zien dat het leven eruit ‘glijdt’. Waar gaat de ziel naartoe? Als het hart in je lichaam niet meer klopt, waar blijf je dan? Wie ben je eigenlijk?

Vragen waar ik nooit het antwoord op wist. Vragen waar ik het antwoord ook niet op hoefde te weten. Vragen waar ik eigenlijk het antwoord nog steeds op weet, en misschien nooit zal weten. Ik geloofde wat ik wilde geloven. Er was meer dan alleen de aarde. En er bestaat een hemel, die gedachte vond ik gewoon mooi. Dat de ziel dan naar een mooie plek gaat. Een mooie gedachte toch?

Hoe onbezorgd mijn jeugd is geweest, hoeveel narigheid is er later op mijn pad gekomen. Er spelen dingen, onzekerheden, angsten, pijn, verdriet, wanhoop. Op die momenten richt ik mijn woord graag tot God, ook al weet ik niet eens zeker of Hij bestaat. Ik kan het alleen maar hopen.

Ik hoop gewoon dat God bestaat. Dat Hij ziet dat ik geen slecht mens ben, en dit eigenlijk allemaal niet ‘verdien’. In hoeverre heeft God eigenlijk invloed op hetgeen wat in je leven gebeurd? Ik hoop maar dat Hij mij helpt het juiste pad te vinden. En bovenal, dat hij mijn naasten bijstaat en hen helpt. Heel egoïstisch. Want uiteindelijk richt ik mijn woord tot God om er zelf beter van te worden. Dat kan vast niet de bedoeling zijn, maar het helpt mij wel.

Ik weet niet of Hij bestaat, en of Hij mij überhaupt horen kan. Een ongelovige, die niet eens ooit de Bijbel gelezen heeft, op de kleine stukken na die verplicht waren tijdens de Godsdienst lessen op school. Ik heb mij al langere tijd voorgenomen wel de Bijbel te gaan lezen, maar op de een of andere manier kan ik mij daartoe niet aanzetten. Ik begin, maar stop weer.

Heel stom misschien, want als God echt wat voor mij ‘moet’ betekenen, dan mag ik natuurlijk ook wel iets terugdoen. Ik weet niet zo goed hoe dat werkt. Iedereen gelooft natuurlijk op zijn eigen manier.

Ik geloof in een God omdat ik erin wil geloven. Ik wil dat Hij bestaat. Ik wil dat Hij mij helpt. Dat Hij mijn naasten helpt. Allemaal uit eigen belang. Ik weet het, en toch put ik er steun uit. Het geeft me hoop en kracht. Een soort van gevoel dat het echt allemaal wel goedkomt. Want ik ben geen slecht mens, en dat zijn zij wezenlijk ook niet. Dus alles komt goed, want Hij waakt over ons.

En ik hoop alleen maar dat het werkelijk zo is.

©JaneOnira

De tijd zal het leren

Overmand door emotie.
Overmand door zorgen.

Het leven is soms niet zoals je wilt zijn. Ik schrijf er regelmatig over. Soms brengt het leven niet wat je wilt, wat je had gedacht of had gehoopt. Dat is ook mij gebeurd. Het schrijven, of typen in dit geval, werkt. Al is het maar even. Al is het maar een klein beetje.

Een hart verscheurende pijn. Een bepaald beeld. Een muziek. Woorden. Iets wat het gevoel triggert. Die de pijn oproept. Een stekende, allesoverheersende pijn. Pijn en verdriet.
De mensen die het ooit hebben ervaren zullen weten waar ik het over heb. Het moment dat je geraakt wordt. Je hart uit elkaar springt en je enkel pijn voelt. Een pijn die eigenlijk niet te omschrijven valt. Zo hevig. Daarna volgen de emoties. Alle emoties door elkaar heen. Verdriet, woede, maar ook hoop en kracht. Gedachten en emoties die over elkaar heen tollen, samen vechten om een plekje. Een plaats om toegelaten te worden, wat niet altijd kan. En als je het dan even kan laten gaan, en alle pijn en verdriet, en alle gedachten en emoties kan laten gaan, dan gaat het weer even. Dan kan je er weer even tegenaan. Tot er weer een moment komt dat het gevoel weer triggert.

Zolang iets nog vers is, er nog geen acceptatie is, zal deze wirwar van gevoel in alle hevigheid plaatsvinden. Keer op keer. Pas later zal het minder worden. Hoewel ik nog niet zover ben, verwacht ik dat wel. Omdat alles uiteindelijk goed komt. Je vind het juiste pad vanzelf. Volhouden, en het juiste komt. Dat is wat ik geloof. Dat is wat ik wil geloven. Dat is waar ik naar streef.

Innerlijke rust. Twee mooie woorden, gecombineerd nog mooier. Een verlangen naar innerlijke rust. Het bereiken van innerlijke rust. Op een dag zal dat zo zijn. Dan zijn gemaakte keuzes definitief de juiste of de onjuiste gebleken. Laten we hopen op het juiste. Dat het pad dat ik insloeg het juiste was, zodat ik dat doel binnen afzienbare tijd kan bereiken. Innerlijke rust.

De tijd zal het leren.

©JaneOnira

Ik ben een lijstjesmeisje

Ik hou van lijstjes. Een boodschappenlijstje. Een to do lijstje. Een financiën lijstje. Het maakt mij niet uit, ik maak overal lijstjes van. Gewoon, omdat het mij helpt. Het helpt overzicht te houden in de chaos. Het geeft mij een houvast, een ‘leidraad’. Niet zozeer een leidraad in het leven, maar het maakt wel dat ik dingen niet vergeet.

Ik hou van plannen. Daar maak ik dan natuurlijk graag een lijstje voor. Vandaag wil ik dit en dat doen. En eigenlijk maak ik het liefst een lijstje voor de hele week. Wat ik allemaal wel niet moet doen die week. En als dingen dan net iets anders lopen en ik niet aan het afwerken van het lijstje toekom, is dat niet zo’n ramp, dan komt het de week erna weer op mijn lijstje. Al moet het ook niet teveel in de soep lopen, want dan kan ik wel weer van slag raken.

Ik word gewoon blij van lijstjes. Ik hou van overzicht en duidelijkheid. Weten waar ik aan toe ben, zekerheid. Wat overigens niet wil zeggen dat ik geen spontane dingen doe, maar hoe meer ik mij in een lijstje heb vastgebeten, hoe lastiger ik het vind om er wel degelijk van af te wijken. Daarom moet ik erop letten er niet te gefixeerd op raken. Anders worden de lijstjes geen hulp, maar eerder een last.

Er is discipline voor nodig om een lijst te maken. En nog meer om je daaraan te houden. Aan discipline voor mij geen gebrek. Soms heb ik het denk ik juist een beetje te veel.

Lijstjes maken, maakt het leven makkelijker zo wordt er gezegd. En dat is mijn ervaring ook. Maak ik geen lijstjes op papier, dan maak ik ze wel in mijn hoofd. En dat is nog erger dan op papier. Omdat het dan moeilijker is om dingen te veranderen, om het lijstje even los te laten. Op papier is het en uit je hoofd, het geeft houvast, en het is niet zo erg als je ‘iets’ een keer overslaat, je schrijft het gewoon op een volgend lijstje.

Zonder lijstje ben ik echt nergens. Dan vergeet ik helemaal veel dingen. Ik vergeet sowieso vaak dingen, omdat ik ze dan vergeten ben op mijn lijstje te schrijven. Ik functioneer nu eenmaal het best met mijn lijstje. Soms ook op mijn werk. Over het algemeen lukt het mij nu – na jarenlange training – wel de juiste prioriteiten te stellen zonder lijstje. Dan heb ik wel genoeg aan mijn eigen hersenen. Totdat er echt even nog teveel gedaan moet worden, en ik het dan toch even op papier schrijf zodat ik weer even weet wat ik nog moet doen. Het doet me ook vaak inzien dat waar ik mij in mij  hoofd zo druk over maakte, het dan verdwijnt. Dat ik denk ergens geen geld voor te hebben, maar na het nagaan van mijn lijstje dat toch niet zo blijkt te zijn. Of dat ik denk ergens geen tijd voor te hebben, maar door het op te schrijven en het lijstje na te lopen, het eigenlijk alsnog prima loopt. En zo niet, ach, ik heb ondertussen wel geleerd het los te laten. Ook daar zijn lijstjes op papier goed voor. Je gooit ze makkelijk in de prullenbak.

En zo lijst ik dus de hele dag door. Ik heb er nog plezier in ook.

©JaneOnira

De boosheid vanbinnen

Kolkende golven
dwaze gedachten
Snel kloppend hart
kokende aderen
Een vuurspuwende blik
onrust in het lijf

Zoveel willen zeggen
doch inhouden
Lieve vrede willen bewaren
Inwendig toch zo onrustig

Boos
boos op de wereld
boos op hen
boos op de onrecht
boos op oneerlijkheid
de onvermijdelijke vraag
Waar heb ik dit aan verdiend?

Gebalde vuisten
harde gedachtes
Niet uitspreekbaar
Maar binnenin verborgen

Boos op al die mensen
Boos op mijzelf
Boos op alles
Boos op iedereen

Hoe oneerlijk de wereld kan zijn
hoe onrechtvaardig
of spreekt straks het recht
en zal het ons niet haten?

Lieve God,
sta ons bij
Verlaat ons niet
Help ons de strijd door
Als u daar bent
en mij hoort
Help ons dan

Egoïsme siert mij niet
Ik heb het echter nodig
Kracht, moed en hoop
Om de boosheid te doen verdwijnen.

©JaneOnira

Een moeder en haar kind

“Stom rotkind! Het is allemaal jou schuld! Nee, je moet je bek houden tegen mij! Ik ben je moeder, ook al zou ik willen dat het niet zo was! Je had er nooit mogen zijn! Klote kind! Nou hup, opschieten jij! Doe eens normaal, ga nou gewoon die trein in, stom kind! Kom, hup, rotkind!” Ondertussen duwt de moeder de buggy woest tegen de trein. Gelukkig bevindt het kind zich niet in de bewuste buggy, maar staat het naast zijn moeder om met zijn kleine beentjes proberen het trapje van de trein op te komen. De moeder sleurt de buggy en het kind de trein in en de deuren sluiten. Ik blijf verbijsterd op het perron achter.

Het gebeurde allemaal in een enkele flits. Het was gedaan voordat ik er erg in had. Eigenlijk wilde ik de trein doen laten stoppen en roepen dat de vrouw zelf een rotwijf was, het kind meenemen en hem wel liefdevol opvoeden. Klote moeder.

Het is al een tijd geleden, maar het voorval laat me niet los. Had ik iets moeten doen? Iets moeten zeggen? Op moeten komen voor het kind die niet op zo’n toon hoort te worden aangesproken? En zeker niet met zulke woorden. Vreselijk. Ik blijf er naar van.

Hoe kan je als moeder dit zeggen? Ik begrijp dat het voor iedereen af en toe teveel kan zijn. Het leven is soms moeilijk en stressvol. Maar moet je dat gaan afreageren op het kind? Kan het kind er echt wat aan doen? Het kind was een jaar of 3, hooguit. Wat kan die eraan doen? Aan wat eigenlijk? Geen idee. Het maakt niet eens uit. Dat moeder is een rotwijf. Klaar.

Er stonden meer mensen op het perron. Ik stapte net de trein uit toen ik die laatste flarden opving. Zou ze de hele tijd dat ze moest wachten op de trein al zo tekeer gegaan zijn tegen het kind? Waarom deed verder niemand iets? Is dat onze maatschappij? Dat niemand opkomt voor dit kind? Dat we allemaal doen alsof onze neus bloedt? Alsof we geen idee hebben wat er gezegd wordt, het ons niet interesseert of het eigenlijk helemaal niet gebeurd. Of erger nog; dat het normaal is. Dat het normaal is dat een volwassen vrouw zo tegen een klein kind praat. Ongeacht wat dan ook. Staat niemand stil bij welke schade het de kind kan opleveren? Oke, misschien was dit eenmalig omdat moeders vol stress zat, dat weet ik natuurlijk niet en kan en mag ik niet over oordelen. Maar wat nou als dat niet het geval is? En dat dit kind dag in dag uit zulke dingen over zichzelf hoort? Hoe krijgt een kind een minderwaardigheidscomplex? Hoe beschadig je een kind? Eén keer is al te erg, dit ging ver. Heel ver. Te ver in mijn opzicht. Verder dan ooit zou mogen.

Ik had iets moeten doen. Moeten zeggen. Iets; wat dan ook. Ik had iets moeten doen. Misschien had de moeder er een drama van gemaakt. Misschien had ze mij aangevallen. Mooi zo, was dat maar waar. Dan waren er getuigen, en konden we de politie bellen. Dan kon ik die mooi vertellen wat deze moeder tegen het kind zei. Konden ze dat doorgeven aan Jeugdzorg.

Maar ja, zo loopt het natuurlijk niet. Zo loopt het nooit. Het is gebeurd. Het is te laat. Ik heb het laten gebeuren. Geen idee wie deze rotmoeder was. Geen idee waar ze wonen of waar ze naar op weg waren. Geen idee.

Ach, lief, klein jongetje. Het spijt me zo.

©Jane Onira