De eerste stap

De eerste stap naar verandering. Wat is dat eigenlijk, die eerste stap? Is dat het moment dat je denkt ‘er moet iets veranderen’? Of is dat het moment waarop je ook daadwerkelijk besluit en uitspreekt dat er iets gaat veranderen? Of is dat het moment waarop je eindelijk een andere keus maakt om daadwerkelijk tot verandering te komen? Ik weet niet waar die eerste stap precies zit. Ik weet wel dat denken en doen twee verschillende zaken zijn.

Het denken aan verandering en alles wat je zou willen veranderen, is niet zo moeilijk. Het denken wordt pas moeilijk als je jezelf gaat afvragen hoe je dat veranderen dan precies gaat doen of aanpakken. Waarbij het denken nog een ding is, maar het daadwerkelijk doen… Tja, dat is niet eenvoudig.

Het is de strijd waar ik in zit. Ik wil veranderen. Ik uit naar anderen dat ik ga veranderen. Ik heb voor mijzelf besloten dat het allemaal maar anders moet. Ik weet eigenlijk alleen niet zo goed hoe. Hoe verander je? Hoe blijf je bewust van je eigen gevoel en de keuzes die je maakt? Waar begin je überhaupt?

HELP!

WAAR IS DE HANDLEIDING: IK WIL HET ANDERS AANPAKKEN?

Ik ben nu maar begonnen met eerst ruimte in mijn hoofd creëren. Een goed begin? Ik heb echt geen flauw idee. Ik weet alleen wel dat ik onrustig wordt van alle dingen wat ik van mezelf nog moet doen of waar ik aan moet denken. Dus ben ik ze nu beetje bij beetje (er komen steeds weer nieuwe dingen in mij op) aan het opschrijven. Om zo beetje bij beetje het lijstje af te werken. Of, misschien beter nog, te bekijken of hetgeen wat in mijn hoofd zit ook zo noodzakelijk is om aan te pakken en op welk termijn. Om dan vanuit daar doelen te maken?

Ik heb geen idee wat de beste manier is. Ik doe maar wat. In het kader van iets is beter dan niets, is dit in ieder geval iets. De eerste mini-stap naar verandering. Naar een beter leven.

Altijd maar alles moeten

Ik schrijf er vaker over. Het vliegen van de tijd. Tijd te kort komen. Te veel te doen hebben in te weinig tijd. Waar blijft de tijd? Hoe lastig is het om je tijd zodanig in te vullen dat naast alles wat ‘moet’ er ruimte over blijft voor alles wat ‘mag’?

We moeten veel van ons zelf. De ideale werknemer zijn, de ideale partner zijn, altijd bereikbaar zoals in het nieuws was deze week. Ik moet ook veel van mezelf. Niet alleen op gebied van werk en relatie maar ook in alles daarbuiten. De perfecte dochter, vriendin, de beste student, de hardwerkende vrouw die carrière wil maken, de beste huisvrouw willen zijn. Maar ja, ten koste van wat?

Soms wordt alle tijd zo opgeslokt door al die dingen die van mezelf ‘moeten’. Omdat ik de lat hoog leg. Omdat ik van alles wil, ik van alles ook leuk vind, en ik alles ook vooral goed wil doen. Hierdoor leg ik een onevenredige druk op mezelf. En het moment is gekomen dat mijn lichaam en geest zeggen ‘no more’.

Het is genoeg geweest. Ik moet gaan zoeken naar een betere balans. Ik kan niet alle ballen hoog in de lucht houden en dan ook op alles nog goed willen presteren. Ik zal keuzes moeten maken. Waar steek ik mijn energie in en waar niet? Wat wil ik echt? Waar ga ik voor? Waar zet ik mij voor in en waarin vind ik daarna ontspanning?

Het is een zoektocht. Ik weet dat ik keuzes moet maken, maar ze zijn niet eenvoudig. Ik vind tot slot alles wat ik doe leuk en belangrijk. Maar nu het ten koste gaat van mezelf zal ik die keuzes wel moeten gaan maken. Moeten? Willen! Ik wil die keuzes maken. Want het leven is te kort en te waardevol om continu te besteden aan dingen waarvan ik dacht dat het belangrijk was, maar daarbij uit het oog verloor wat nu werkelijk leven is. Leven is namelijk niet alleen maar de dingen doen die verwacht worden van anderen of die ik van mezelf verwacht. Leven is ook stilstaan in het hier en nu. Genieten van de weg die je bewandelt. Ontspanning zoeken en ontspanning nemen. Niet continu bezig zijn. Lekker voor jezelf zorgen. Er zijn en het ervaren. Zodat niet alles moet, maar alles kan en alles mag. Zodat alles makkelijker wordt omdat je door de ontspanning meer energie hebt. Daar wil ik naartoe.

Maar het is een lange weg. Het is een weg die ongetwijfeld obstakels zal hebben. Het zal een zoektocht zijn, een moeilijke zoektocht ook. Ik zal keuzes gaan maken, lastige keuzes, nadenken over wat de juiste keuzes voor mij zijn. Ik ben onderweg naar een nieuw leven. Een leven waarin ik niet achter de tijd aan hol, maar waarin ik in het nu leef. Waarin ik een nieuw balans heb gevonden. Een leven waarin ik meer voor mezelf kies; wat ik leuk en wat ik belangrijk vind. Daar ga ik voor. 

En dan wordt het weer beter

Beter op alle fronten. Weer iets meer rust. Hoewel de zorgen niet weg zijn, is er wel meer rust. En dat is goed, rust. Meer ruimte voor ontspanning. Want hoe leuk alles ook is, nooit vergeten te ontspannen. Ik probeer de betere balans tussen werk, studie, privé en alle andere zaken, te vinden, te krijgen en vooral ook te behouden. Omdat er meer in het leven is. Omdat alle zwaarte dragelijker is, als er rust is.

En ook het weer is beter. De temperatuur is zachter, de zon laat zich vaker zien. Bloemen komen in boei. Er is niets fijner dan de geur van de lente. Zeer goed voor je gemoedstoestand. Zeer goed voor mij. Ik snuif de lucht op, ontspan en voel dat ik leef. Heerlijk.

Dus gaat het weer wat beter voor even. Weer even een beetje rust. Weer een beetje ontspanning. Op naar betere tijden.

Even tot rust

Heel even maar. Even bewust zijn in de stilte.

Even luisteren naar de geluiden om mij heen en even nergens aan denken. Gewoon even zijn. Inademen en uitademen. Even stil staan. Bij het nu. Bij de zon die schijnt en de vogeltjes die ik hoor fluiten. Verderop klinkt een sirene. Maar niet bij mij. Bij mij is er even rust.

In alle hectiek van de afgelopen tijd voel ik mij vandaag opvallend rustig. Ontspannen bijna. Er zijn wel gedachten, maar ik voel mij er niet rot bij. Even kan ik alles laten zoals het is. Even kan ik mij erbij neerleggen dat ik niet overal invloed en controle op heb. Even ben ik er gewoon, en dat is genoeg.

Even daarna droom ik weg. Over wat ik zou willen en wat zou zijn. Toekomstplannen worden weer wat bijgesteld. Maar dat is niet heel erg. Want er is altijd een weg. Vandaag is het allemaal niet erg. Vandaag is er even rust.

Dus staar ik weer voor mij uit. Zet ik mijn gedachten weer stil en luister. Ik ben en luister. Niets meer en niets minder. Even maar.

Vergeet nooit de hoop

Er zijn periodes in het leven die duister lijken, die duister zijn. Die momenten waarvan je weet dat het niet goed is. Dat het donker is. Waarin je even geen uitweg ziet. Alles is donker en zwart om je heen. En alsof het zo moet zijn, komt er van alles tegelijk. Allerlei nare dingen die je niet zou willen, die je niet gewenst had, maar die er wel onomstotelijk zijn.

De vraag is hoe je daarmee om moet gaan. Dat is een worsteling. Het bevinden in die draaikolk van het duister, en het zoeken naar een uitweg. Het willen trappelen om weer boven te komen, of het opgeven en mee laten voeren in die draaikolk totdat je de ondergrond bereikt en er enkel duister is?

Ik kom graag weer boven. Want ondanks alles heb ik hoop. Houd ik hoop. Hoop op betere tijden. De hoop en de verwachting van mezelf dat ik ook dit weer zal doorstaan. Dat dit mijn weg in het leven is. Dat ik dit mee maak om mijzelf dingen te laten zien. Helaas ben ik nogal hardleers gebleken, en daarom zit ik weer omringd door duister.

Tijd voor verandering. Ik weet niet hoe ik uit die duister moet opkrabbelen. Ik weet niet waar ik moet beginnen, waar ik moet zijn of wat ik moet doen. Wat ik wel weet is dat het beter wordt. Dat ik ook hierin een weg vind. Een weg om ermee te leven, ermee om te gaan. Dat het allemaal veel erger had gekund en het zijn weg wel weer vindt. Ook al is het niet de weg die ik voor me zag, of is het de weg die ik had willen bewandelen. Ik verander niets aan het verleden, ik verander niets aan het nu, ik kan alleen ervan leren en mijn toekomst beter maken.

Want ik houd hoop. Hoop op betere tijden. Hoop op de prachtig strak blauwe lucht wanneer ik uit die draaikolk ben. Ik ben er nog niet, maar ik voel het al wel. Ik laat mij niet klein krijgen. Ik vecht. Ik bid. Ik smeek. Ik hoop. Ik geloof. Betere tijden komen.