Waarom vrouwen altijd over alles moeten praten

Vraag je jezelf dat nooit af? Waarom moet altijd overal over gepraat worden? Waarom vinden wij vrouwen het zo belangrijk om te praten? Wat is dat toch?

In onze relatie willen we dat. Manlief moet zich openstellen. Je moet ergens je verhaal kwijt kunnen, en bij de ideale partner kan je dat. Die luistert naar je. Of... nou ja, die geeft je het gevoel dat hij daadwerkelijk luistert. Ook al weet je stiekem best wel dat hij je niet echt hoort, je negeert het maar (meestal, behalve als het van levensbelang is) want je moet je verhaal kwijt. Je moet praten. En natuurlijk wil je dat de ander dat ook met jou doet. Dat hij met alles bij je terecht kan en zijn hele ziel en zaligheid bij je blootlegt. Maar lieve vrouwen, ik zal je vertellen; dat gebeurd niet. Op ongetwijfeld een enkele uitzondering na. Mannen praten niet. Of ze praten juist heel veel, maar niet over wat hen nou eigenlijk allemaal bezighoudt daar diep van binnen. En dat willen wij vrouwen wel maar al te graag weten. Waarom? Omdat we van die nieuwsgierige wezens zijn? Omdat we denken dat hij toch ook ergens zijn verhaal kwijt moet, want ja ‘dat is goed voor je’? Omdat het goed is voor je relatie om elkaar volledig open te stellen? Of is het omdat wij dan het gevoel hebben dat we gewaardeerd worden als manlief alles aan je verteld? Is het een stuk bevestiging dat iemand echt om je geeft? Iedereen wil dat de ander bij jou je hart uit kan storten, maar kan hij dat ook? Geef je hem ook daadwerkelijk de ruimte ervoor? En wilt hij überhaupt wel praten?

Werk. Op werk moet ook overal over gepraat worden. Werk samen met een team van vrouwen en er wordt alleen maar geëvalueerd en overlegd. Om moe van te worden. (En precies de reden waarom een team beter is als er een man bij is). Maar ja het moet nu eenmaal, want ‘we moeten overal over kunnen praten’. En dan zijn er ook nog die vreselijke pauzes die je moet zien te vullen met ja... gepraat. Niet over werk, nee want het is pauze. Nee, we proberen over elkaars leven van alles te weten te komen. Want dat vinden we leuk en boeiend ofzo. Wat mij betreft is mijn werk mijn werk en thuis mijn huis, en dus gescheiden van elkaar. Maar nee, vrouwen moeten weten wat je het weekend allemaal wel niet gedaan hebt, hoe dit of dat was, wat je in de vakantie gaat doen en bladiebladiebla.

Vriendinnen. Die zijn het allerergst. Want als je ergens mee zit, waar kan je dan altijd terecht...? Precies, bij je vriendinnen. Meerdere oren horen erg graag al je relatieproblemen aan. We smullen van de liefdesperikelen van een ander. Omdat je eigen leven zo saai is, of omdat je man precies hetzelfde is als de hare en je dus bevestigd wordt dat echt ‘alle mannen’ zo zijn.
Heeft iemand problemen, dan moet daar over gepraat worden. Ook al wilt iemand dat liever niet, bijvoorbeeld omdat ze graag bij haar vriendinnen bezig wilt zijn met leuke andere dingen in plaats van haar eigen sores, moet toch altijd iemand het ter sprake brengen. Want ja, ‘het er niet over hebben’ is ook zo raar. Dus dan moet er maar weer verplicht over gepraat worden, want als je zegt dat je het er niet over wilt hebben dan is dat toch wel een beetje raar. Misschien komt er in eerste instantie een ‘oké’. Maar wij vrouwen zouden geen vrouwen zijn als we er dan toch later niet even op terugkomen, want ja, het zit toch niet helemaal lekker, moet er toch naar vragen... En ‘je weet mij te vinden hè als je wilt praten....’

Zucht.

©JaneOnira

Vrouwen, hou die benen bij elkaar!

Hou ze dicht, gesloten. Knieën tegen elkaar aan. Of draag een broek. Mocht je toch besluiten om een rok aan te doen, let dan op en hou die benen bij elkaar. Zelfs al denk je dat de rok ontzettend degelijk is, dan nog, hou die benen bij elkaar.

Als je op een terrasje zit, dan zie je nogal eens wat. Een zonnige dag op een terras aan een boulevard levert heel wat op. Mensen wanen zich onbespied, maar niets is minder waar. Mensen denken dat ze best even aan kont mogen krabben of een vinger in de neus mogen doen, stiekem, zonder dat iemand het ziet. Maar met mooi weer en overvolle terrassen kom je er niet onderuit; je wordt geobserveerd.

Wat doen vrouwen? Vrouwen observeren andere vrouwen. Hoe zien ze eruit, slank of te dik. Hoe is de kleding en wie loopt ernaast. Wij vrouwen kijken graag, en vellen daar al dan niet een oordeel over. Een meisje dat naast haar vol getatoeëerde vermoedelijke moeder loopt dat uitermate geschikt zou zijn voor het tv programma Hotter Than My Daughter. Het arme kind. Die vrouw met de zwarte burka waarvan je alleen maar een schimp van haar ogen ziet, die je zielig vind en het vast ontzettend warm moet hebben. Die vrouw die achter haar man aan sjokt alsof ze liever ergens anders zou willen zijn. En dan heb je nog de zittende vrouwen.

Want vrouwen die zitten, zitten meestal met een been over de ander geslagen. Of ze hebben de benen dicht naast elkaar, of languit waar de enkels elkaar dan kruisen. Ook is een grote groep vrouwen, dat blijkt op zo’n terrasdag, die zonder enkel benul hun slipje aan de hele boze grote buitenwereld laat zien.

Ik bedoel, beste vrouwen, als je zit, en zelfs al denk je een degelijke rok aan te hebben, hou die benen eens dicht bij elkaar. Ga niet wijdbeens zitten, zet er geen tas tussen. Probeer erop te letten hoe je zit. Want het is eigenlijk geen gezicht om als vrouw zo vreselijk wijdbeens te gaan zitten.

Ik snap het best dat op een warme dag het allemaal ontzettend plakt en het best lekker is om daaronder ook de wind of frisse lucht toe te laten. Dat je dat thuis doet, prima. Maar liever niet daar waar iedereen mee kan kijken. Of waar ik, laat ik voor mezelf spreken, zo middenin het kruis kan kijken. Voor een man is het denk ik ook niet erg aantrekkelijk om een wit stuk ondergoed te zien, als je goed kijkt zag je bij een enkeling zelfs een lekkere vlek zitten. Was het afscheiding of iets anders? Niet erg smaakvol wat mij betreft.

Rokken klimmen omhoog als je gaat zitten. En al denk je dat ‘ze’ niets zien, geloof mij;‘ze’ zien het wel. Er was een tweetal vrouwen die dag die geen slipje droegen en waarbij je dus letterlijk naar een stuk vlees zat te kijken. Niet erg smakelijk als je net op dat moment op dat bewuste terrasje een lekkere maaltijd aan het eten bent. Maar goed, zoals gezegd, ik ben geen man. Er zullen ongetwijfeld mannen zijn die het spannend vinden om naar te kijken, maar wat mij betreft; pas een beetje op jezelf en hou die benen bij elkaar.

©JaneOnira

Vrouwen en auto's

Wij snappen er niet veel van. Van auto’s. Oke nu generaliseer ik enorm want uiteraard zijn er uitzonderingen die de regel bevestigen. Natuurlijk is niet iedereen zoals ik, maar veel ook wel.

Vrouwen en auto’s... Mankeert er eens iets aan de auto, dan kan iemand zo hard uitleggen wat hij wilt over wat er allemaal mis is, snappen doen we het niet. We knikken ‘ja’ en ‘aha’, maar denken stiekem ‘het zal mij een worst wezen, maken die hap’.

Ze zeggen ook dat vrouwen niet goed kunnen autorijden. Als dat werkelijk zo is, wat ik mij toch afvraag, dan val ik daar niet onder. Ik kan goed autorijden. Vind ik zelf dan. Nog nooit een paaltje of boom geraakt. Oh nee, ik vergeet bijna die ene keer dat ik met een busje op een heel smal paadje moest keren en de boom vergat. En dat het busje iets langer is dan een normale auto, dus heb ook wel eens een prullenbak geraakt. Maar goed, dat zijn incidenten en is niet structureel. Een ongeluk heb ik wel ooit gehad, maar was niet mijn schuld. De schuldige was overigens wel een vrouw die niet goed uitkeek en voorrang nam waar ze het niet had. En ja, ik heb wel eens niet goed uitgekeken en een ontzettend mooie kras gemaakt op een Mercedes van een jonge jongen die daar heel hard voor gespaard had. Oeps. Maar toch, toch vind ik dat ik best goed kan autorijden. Ik kijk (meestal dan) goed uit, rijd door en schakel niet haperend.

Het enige waar ik dan geen verstand van heb is van de mechaniek van de auto. Zolang die prima rijdt is het goed. Veranderd dat, wordt ik toch een beetje zenuwachtig.

Nu rijd ik rond in een 11-jaar oude.. tja, wrak wil ik het niet noemen, maar enigszins krakkemikkig wordt ie wel. Mijn beste auto laat mij weleens in de steek. Steeds vaker helaas. Elke keer is er wel iets mis mee. Hij kraakt en rammelt aan alle kanten. Kortom; ik vrees dat het tijd wordt voor een ander wagentje.

Maar waar in vredesnaam begin je als vrouw zijnde? Zoveel soorten en maten. Oké budget is belangrijk; een splinternieuwe gaat het niet worden. Duidelijk. Maar ja, ik  wil ook geen oude tweede hands die ook snel weer aan vervanging toe is, hij moet wel even meegaan. Hij moet er leuk uit zien, hip, niet te klein, niet te groot, stoer, vlot rijden, weinig mankementen vertonen, en vooral ook zuinig zijn. Ik rijd best een hoop kilometers per maand dus een zuinige auto (maar ook in belasting) is wel belangrijk.

Zoek op internet en je ziet door alle auto’s de juiste niet meer. Waar begin je? Welke auto is leuk en betaalbaar? Is veilig en zuinig? Hoe zit dat met die milieuvriendelijke auto’s eigenlijk? Die ‘hybride’ dingen? Koop je een auto bij een particulier of toch veiligheidshalve bij een garage?

Welkom in autoland... Zucht.

©JaneOnira

Waarom vrouwen een hekel aan andere vrouwen hebben

 “Wat een hoer” klinkt het minachtend uit de mond van een van mijn vriendinnen. Ik knik, ik ben het er roerend mee eens. Hoewel we haar niet kennen, hebben we ons oordeel al klaar. Ze is een hoer. Een tuthola. Een biatch. Stom. Idioot. Lelijk. Irritant. En nog zo veel meer negatiefs. Iets positiefs aan haar? Nee hoor, helemaal niets.

Wij vrouwen kunnen erg hard zijn voor andere vrouwen. Is er een attitude die je niet aanstaat? Dan is het oordeel al geveld.

In dit geval is er een meisje. Een meisje, iets jonger dan ons. Slank. Haren mooi gestyled. Netjes in de make-up. Onwijs mooie pumps. En met een strak glitterjurkje. Een jurkje met mouwtjes, een nog net degelijk decolleté, en van een nog net degelijke lengte. Hoewel ze vast niet onaardig is of zal zijn, mogen we haar niet. Geen woord gewisseld, maar we kunnen onze ogen niet van haar af houden. We kunnen er niets aan doen. Onze ogen worden automatisch naar haar getrokken. En niet alleen onze ogen. En dat is precies het probleem.

Haar kont. Dat is het grootste probleem. Of sterker nog; wat ze ermee doet. Al wiegend en schuddend met die billen staat ze op de dansvloer. Ze trekt de ogen van alle vrouwen. Vrouwen die, net als mijn vriendinnen en ik, haar ontzettend irritant vinden. Oké, ze heeft het figuur voor zo’n jurkje, maar is het dan nodig om zo met die billen te schudden? Kan het niet een klein beetje minder? En moet je dat gezicht zien dan. Het is echt geen mooie meid. Ze heeft die make-up hard nodig om er nog iets van te maken. Ze zal vast ook een ontzettend dom wicht zijn. En moet je die mannen zien kijken dan! Belachelijk! Zie je wel, hoe stom ze is. Ze loopt zo met haar kont te schudden dat het geen enkele man onberoerd laat. En dat irriteert alleen nog maar meer. Laat staan dat de plaats van deze billendans hoogstens ongepast is. Op een bruiloft dient alle aandacht naar de bruid te gaan, niet naar een of andere tuthola die daar toevallig ook is. Dan ga je niet zo met je billen lopen schudden. Dat doe je thuis, of in de discotheek, maar niet op een bruiloft. Hoogstens ongepast.

We vinden haar stom. Al zullen we dat alleen maar minachtend tegen elkaar zeggen. We vinden haar lelijk. We vinden haar irritant, dom en weet ik wat nog meer. Maar bovenal zijn we jaloers. Wij willen ook zo’n figuur. Wij willen ook zo kont die we op de juiste wijze weten te bewegen. Wij willen dat de ogen van onze mannen niet op haar kont gericht staan, maar op die van ons.

©JaneOnira