Het huwelijk der huwelijken

Tien jaar geleden zijn Maxima en Willem-Alexander getrouwd. Nou ben ik niet echt erg koningsgezind ofzo, (ik heb er niet veel mee, maar ben er ook niet tegen) maar die dag herinner ik mij nog goed.

Ik had een bijbaantje in het plaatselijke verzorgingshuis waar ik op zaterdag de mensen wat ondersteuning bood. Die dag hing er een soort van spanning in het huis. De oranje buttons met een foto van het prinselijk paar voor het personeel lagen al te wachten toen we ’s ochtends binnen kwamen. Het kreeg een ‘mooi’ plekje op mijn shirt.
Beneden in de recreatieruimte waren allerlei vrijwilligers druk aan de slag. Het grote scherm werd opgehangen. Snoeren werden met elkaar verbonden. Tafels en stoelen gerangschikt. De thee en koffie gezet. Schoteltjes stonden klaar voor de oranjegebakjes. Oranje slingers, ballonnen en servetten. In de keuken waren ze druk met het prepareren van de “oranjemaaltijd”.
Bewoners die al vroeg wakker waren en zo benieuwd waren “hoe ze eruit zal zien”. Het was een ware belevenis.

Eenmaal zover, zat het merendeel van het verzorgingshuis met zijn allen in de recreatieruimte. Gezellig, met een kopje koffie of thee en een lekker gebakje. Het volkslied werd door een enkeling gezongen, helaas kreeg hij vrijwel niemand mee in zijn enthousiasme.
Mensen die vol fascinatie geconcentreerd naar het scherm keken. Wat zuchten klonken hier en daar “ze is mooi”. Een paar ogen die gevuld werden met vocht. Een enkele traan over een wang. “Dat ze dit zo mogen meemaken”

Tja het was wat. Ik vond het allemaal niet zo belangrijk en niet zo boeiend. Maar deze dag staat toch in mijn geheugen gegrift. Omdat het wat deed met die mensen. Omdat ik het stiekem zelf ook wel leuk vond om te zien. Omdat ik heel erg stiekem droomde, zelf ook ooit een trouwjurk aan te mogen doen en een volmondig “JA” te zeggen tegen een man van wie je zielsveel houdt. Die hopelijk dan wel een mooiere man zou zijn dan deze Prins... ;-)

©Jane Onira

Bruiloften; een gruwel of niet?

Je broer, zus, vriend, vriendin, neef, nicht, oom, buurvrouw, collega... Iemand gaat trouwen. Hoera! Wat een feest.
De ene bruiloft is de andere nog niet, daar kan ontzettend veel verschil in zitten. Bruiloften waar kosten nog moeite voor worden gespaard of juist hele goedkope, kleine en intieme bruiloften. Het één hoeft niet perse beter of meer te zijn dan de ander. Een grootse bruiloft met een groot spetterend feest is misschien helemaal zo leuk nog niet in tegenstelling tot die ene bruiloft waar alleen een handvol goede vrienden en familie bij was.

Het leuke aan een bruiloft of juist het meest vreselijke zijn: “de stukjes”. U weet wel; de stukjes die ‘erbij horen’. Die stukjes van familie of vrienden. Zo’n vreselijk ABC wat niet te verstaan is Of een spel waarbij de helft niet meedoet of een enorme chaos doet laten ontstaan. Een toneelstukje live on stage om de bruid of bruidegom eens lekker een hak te zetten (want ja nu kan het) wat erg slecht is voorbereid. Of wat dacht je van een ge-wel-dig lied, waarvan iedereen de tekst krijgt om mee te zingen maar de melodie niet goed kent? Of een zelfgemaakt zeer amateuristisch filmpje. Ook zoiets. Iedereen die 'verplicht' staat te lachen, en "oh wat leuk" uitroept terwijl ze heel hard denken 'ik hoop dat ze dat niet bij mijn bruiloft doen'. Dat soort stukjes.

En dan, tsja, dan zit je in zo’n situatie. Eén van je beste vrienden gaat trouwen. Hartstikke leuk natuurlijk. Je wilt ook wel iets doen, want ja dat ‘hoort er toch bij’. Daarbij is het toch ook wel leuk als je jarenlang allerlei lief en leed gedeeld hebt met elkaar om dan de aanstaande bruid weleens even duidelijk wil maken waar ze aan begonnen is. (lees: de bruidegom eens lekker te kijk zetten, want dat is eigenlijk toch best leuk).
Je weet wel vanuit alle ervaringen in het verleden; een goed stukje begint bij een goede voorbereiding. Dus je begint alvast met denken. En denken. En denken... wat zal ik toch eens gaan doen?

Wedding

©JaneOnira