Een nieuw jaar

De tijd vliegt voorbij. Naarmate ik ouder word lijken de dagen steeds sneller voorbij te gaan. Dat klinkt alsof ik bejaard ben en af en toe voelt dat met mijn 30+ status ook zo. Voor ik er erg in had is er weer een jaar voorbij. Het was een roerig jaar, met veel positieve maar ook met veel mindere, verdrietige perioden. Het was ook een jaar vol drukte en een start van een hernieuwde zoektocht naar mijzelf. De start van een soort tweede puberteit, zo voelt dat soms.

Nu is het 2017. Weer een nieuw jaar. Zo’n jaarwisseling is goed voor een moment van reflectie, terugkijken op het jaar dat geweest is, maar ook op vooruitkijken naar het nieuwe jaar. Mooie plannen, wensen en doelen voor het nieuwe jaar.

Vorig jaar rond deze tijd schreef ik over energie terugvinden, genieten van het leven, mijn eigen plan trekken, minder snoepen, meer bewegen, een nieuwe baan, ontspanning…

Het is om te lachen. Of om te huilen. Ik weet het niet. Er is weinig van deze zaken terecht gekomen. Uitgeblust voel ik mij nog vaak, genieten van het leven vergeet ik vaak in alle hectiek, mijn eigen plan trekken blijkt toch nog heel lastig te zijn, minder snoepen lukt steeds maar even, hetzelfde geldt voor meer bewegen, een nieuwe baan heb ik niet, en wekelijkse ontspanning (me-time) heb ik ook nog steeds niet. Opgeslokt door mijn eigen drukte, mijn eigen misère, heb ik er weinig van gemaakt.

Tegelijkertijd is het niet alleen maar negatief geweest. Ik ben namelijk wel met al deze onderwerpen bezig gegaan. Ik ben aan de slag gegaan met mezelf. Met een psycholoog en met een coach probeer ik mijzelf weer te vinden. Ik herken gedragingen, maar veranderen vind ik nog lastig. Het is moeilijk om vaste patronen te doorbreken, al weet ik verstandelijk dat het belangrijk is om het te doorbreken, het ontbreekt mij nog aan moed om het daadwerkelijk te doen.

Het is nu een nieuw jaar, met nieuwe kansen. Ik kan gaan zitten sikkeneuren dat ik niet zo ver ben als ik had willen zijn, maar dat helpt niet.

Mijn kernvoornemens dit jaar:

-          Rust: rust nemen in alles wat ik doe. Beter rustig en goed, dan gehaast en slordig. Dit betekent ook keuzes maken: delegeren en nee zeggen. Het betekend ook ontspannen, momenten voor mezelf zoeken.

-          Positiviteit: zelfcompassie, aardig zijn voor mezelf, niet mezelf continu straffen, niet de lat hoog leggen, positief kijken naar mijzelf en mijn eigen kunnen.

-          Gezondheid: gewicht verliezen, niet te veel snoepen, meer bewegen. Het blijft op mijn lijst staan, ik wil hier nu echt mee aan de slag.

Meestal vergeet ik dit soort voornemens al snel en word ik al snel weer meegezogen in alle drukte van de dag. Het is aan mij om dat niet te laten gebeuren, om even stil te staan en te bezinnen. Het wordt een uitdaging, zeker. Maar dat betekent niet dat ik het daarom bij voorbaat al opgeef. Juist niet. Als ik vooruit wil, zal ik actie moeten ondernemen. Niemand kan dat voor mij doen. Enkel ik zelf.

Gelukkig nieuwjaar.

Wie ben ik?

Ik weet het niet meer.

Ik weet niet meer wie ik ben, wat ik ben. Ik trek facades op. Ik doe nep. Ik speel een rol. Een rol thuis. Een rol bij familie. Een rol bij vrienden. Een rol op werk. Een rol op alle andere momenten. En waar ben ik zelf gebleven? Waar is ik gebleven? Ben ik echt zo nep geworden?

Ik draai eromheen. Ik konkel, kronkel. Om maar naar andermans pijpen te dansen. In plaats van opkomen voor mezelf ben ik alleen maar aan het draaien, draaien en draaien. Ik weet niet eens meer wat mijn eigen belangen zijn, wat mijn eigen behoeftes zijn, wat mijn eigen gevoelens zijn. Als ik iets voel stop ik het weg, negeer ik het. Net alsof het gevoel niet bestaat. En maar goed praten, rechtvaardigen. Zonder eerlijk en oprecht naar mij zelf te kijken.

Ergens onderweg ben ik mijzelf kwijt geraakt, mijzelf verloren. Ik ben niet altijd zo geweest, en de grote vraag is hoe kom ik er vanaf? Hoe voel ik weer mijzelf? Hoe zorg ik ervoor dat ik echt oprecht ben naar mijzelf als ik al lange tijd alles weg aan het duwen ben? Zodanig dat ik het niet eens opmerk dat ik een gevoel wegduw. Hoe vind ik die rust en bewustzijn van mijzelf?

Ik ben er wel bang voor. Bang om mezelf te vinden. Bang dat ik daar dingen vind die heel veel pijn en verdriet doen. Ik denk dat dat mijn blokkade is. Dat ik het daarom uit de weg ga. Dat ik daarom zeg en roep dat ik ga veranderen, maar dat vervolgens niet doe. Omdat ik te schijterig ben om mezelf onder ogen te zien.

Het klinkt belachelijk en het lijkt allemaal zo simpel. Maar het is het niet. Hoe kom ik in contact met mezelf? Hoe hef ik die blokkade op en geef ik mijzelf de ruimte? Hoe ga ik die confrontatie met mijzelf aan? Hoe doorbreek ik patronen?

Door gewoon te doen, zal je denken. En dat is het waarschijnlijk ook. Gewoon doen. Tegelijkertijd merk ik dat ik meteen al smoesjes zit te bedenken ‘nee, dat kan niet want..’. Maar nee. No more. Ik moet mezelf onder ogen komen als ik meer uit mijn leven wil halen. De enige weg is door het te doen en niets meer uit de weg te gaan. Ook al maakt het mij zo bang, het is de enige weg. Ook al heb ik de moed er niet voor, ik zal er doorheen moeten. Door al die pijn. Door al dat verdriet. Gewoon doen.

Studeren als je geen 18 meer bent

Studeren op volwassen leeftijd, hoe is dat?

Ik ben iemand die graag leert, die zichzelf graag verder ontwikkelt, die nieuwsgierig is en het leuk vindt om huiswerk te maken. Ja, dat laatste staat er echt. Die mensen bestaan. Echt. Mensen als ik. Ik vind dat nu eenmaal echt gewoon heel erg leuk.

Tegelijkertijd ben ik de 18 al gepasseerd. Sterker ik ben de 30 al gepasseerd. Een studie al lang achter de rug. Werkend. Cursussen en kortdurende opleidingen op of via het werk gevolgd. Allemaal werk gerelateerd. Maar het bleef kriebelen, echt kriebelen. Ik wil verder, ik wil meer, ik kan meer. En dus besloot ik mij eens te gaan verdiepen in deeltijd- en afstandsonderwijs.

Mogelijkheden zijn er genoeg. Kosten helaas ook. Het volgen van een studie is duur. Het volgen van een tweede studie is extra duur. Je behoort dan instellingsgeld te betalen, in plaats van het collegegeld. Dit kan dubbel tot triple zoveel duurder zijn dan het collegegeld. En je moet het qua tijd ook nog eens redden. Ook al is het allemaal hartstikke leuk om te doen, het gaat helaas niet vanzelf.

Dus na een onderzoek over welke vervolgopleiding ik eventueel zou willen doen, een financieel plan en een zekere naïviteit (tijd?, ach dat komt wel goed) besloot ik het maar te doen. Gewoon te doen. Ik ging weer studeren.

Ik heb bewust gekozen voor een opleiding wat niet per se direct met mijn werk te maken heeft, ik wilde mijn horizon verbreden. Een opleiding met een studiebelasting van ongeveer 16 uur per week, makkelijk te redden met fulltime werk, allerlei nevenactiviteiten en sociaal leven (ha ha ha ha, ik naïef? Welnee.). Een uitdaging, zou ik het universitaire niveau redden?

Ik heb nog geen moment spijt gehad. Hoewel het zwaar is. Echt zwaar. Van een sociaal leven is bijna geen sprake meer. Alles moet strak gepland, ruimte voor impulsiviteit is er nauwelijks of voel ik mij direct schuldig over. Tijdsinvestering is fors. En toch is het mij waard. Omdat dit proces het waard is. Omdat ik het kan. Omdat ik het leuk vind. Omdat ik superveel nieuwe dingen leer. Theorie. Maar ook over mijzelf. Eigenlijk ben ik stiekem best een beetje trots op mijzelf. Ondanks dat het niet makkelijk is, en met veel steun van mij naasten (zonder die steun zou het echt lastig worden) lukt het. Het lukt. Het gaat. Het is af en toe bikkelen. Absoluut. Soms denk ik er even aan om te stoppen en ben ik het helemaal zat. Maar het is zo leuk en zo goed voor mijzelf. Dus voor iedereen die twijfelt; als je de financiële middelen hebt, als je partner/naasten erachter staan; doe het. Voor jezelf. Omdat het ook gewoon ontzettend stoer is.

Vang me

Ik ga maar door

En door en door

Niet te stoppen

Kan niet stoppen

Te veel

Er is nog te veel

Wat ik kan doen

Wat ik wil doen

Wat ik moet doen

Nog dit

En nog dat

En dit

En dat ook nog

Om dit maar niet te vergeten

En dat al helemaal niet

Door en door

Het gaat maar door

Te veel

Te veel te doen

Te weinig tijd

Hoe nog langer

Door en door

En door en door

Te veel

Hoe lang

Ik val

Bijna

Bijna

Val ik

Vang me.

Liefde

Soms haat ik je. Echt. Waarom kan het nooit lang leuk zijn tussen ons? Ben ik het probleem? Wat is het probleem? Mijn liefde voor jou of de liefde voor mezelf?

Steeds vaker heb ik het gevoel dat ik mezelf aan het kwijt raken ben. Ik doe jou pijn. Keer op keer op keer. En elke keer weer beloof ik beterschap. En elke keer weer faal ik. Hard. 

Ik vraag mij af waar het mis is gegaan. De bewuste keuze van mijzelf om te liegen voor jou en over jou? Omdat ik mij schaam? Mij schaam omdat ik niet ben wie ik altijd dacht te zijn? 

Waar zijn de leuke tijden gebleven? Waar is de tijd dat we lachten, plezier hadden en genoten van elkaar? Waarom ben ik jou steeds pijn aan het doen? Om te voorkomen dat jij mij pijn doet? Wil ik jouw straffen voor mijn eigen gemaakte keuzes? Of wil ik liever zelf de pijn veroorzaken zodat jij het niet hoeft te doen?

De menselijke geest zit raar in elkaar. Ik zit raar in elkaar. Altijd denk ik dat het niet zo moeilijk moet zijn. Hoef te zijn. En toch doe ik het elke keer weer. Ik doe jou pijn en daarmee ook mijzelf.

Ik vind dit niet leuk. Ik vind het afschuwelijk. Tijd om het anders aan te pakken. Maar waar te beginnen? Hoe ga ik weer tevreden zijn met mezelf? Hoe ga ik weer tevreden zijn met mijn leven? Hoe ga ik eindelijk accepteren dat mijn leven niet is zoals ik het altijd heb gewild? Ik heb die keuzes zelf gemaakt. Het wordt tijd dat te accepteren.

Ik voldoe niet aan mijn eigen kleine meisjesdroom. Ik ben niet wie ik wil zijn. Ik veracht mezelf. 

Ik haat jou niet. Helemaal niet. Natuurlijk ben je af en toe verschrikkelijk irritant, ben ik het regelmatig niet met je eens en reageer je niet altijd zoals ik het had gewild. Maar ik hou van jou. Meer dan wat dan ook in de wereld. 

Het word tijd dat ik je dat laat zien en dat ik dat aan je bewijs. Ik vind het alleen nog lastig hoe. Ben bang om mezelf nog meer kwijt te raken.

Ik leef te veel vanuit angst. Het valt me nu weer op. Het wordt tijd om dat los te laten. Meer naar het hier en nu te gaan. Naar het moment.

Ik kom er wel. Heus. Waar een wil is, is een weg. En die weg wil ik nemen. Geen geslingerd en omwegen meer, maar recht op het doel af. 

Het wordt tijd dat ik ga veranderen. Het wordt tijd dat ik jou laat zien en merken  wat jij voor mij betekend. Het wordt tijd om het weer leuk te hebben samen.