zondag 21 augustus 2016

Ik weet het even niet meer










Ik ren
hard, harder

Nog harder
moet ik rennen

Snel, ik moet
sneller rennen


Zweet gutst langs mijn hoofd
onder mijn oksels
tussen mijn billen

Mijn hart klopt in mijn keel
ik mag niet opgeven nu
ik moet door
door en door
doorgaan

Renner, harder rennen
sneller rennen
Vluchten voor alles
Snel, sneller
kom op, ik moet

Links, rechts, rechtdoor
het maakt niet uit
zolang ik maar ga
rennen

Harder
harder rennen

Weg van hier
weg van daar

Op weg naar
beter

zondag 14 augustus 2016

Vermoeid

Ik staar voor mij uit. Als ik niet oppas, zit ik zo knikkebollend achter de computer. Mijn ogen worden lomer en zwaarder. Ik besluit op te staan. Even een rondje lopen. Even een beetje frisse lucht. Even een beetje energie.

Waar komt de vermoeidheid toch vandaan? Waarom slaap ik onrustig en licht? Ik heb nu geen stress, geen spanning, geen zorgen. Hoe komt het dan dat ik mij zo futloos voel? Dat alles teveel is? Dat ik eigenlijk geen stap wil verzetten?

Ik voel mij werkelijk een zoutzak. Ik sjok voort. Ik bedenk mij hoe dat er uit zou zien. Als ik mijzelf van een afstand zou bekijken zou ik een vermoeide uitgeputte vrouw zien. Maar ik weet niet waarom. Ik weet niet waardoor. En het duurt al zo lang.

Het is even beter gegaan met de vermoeidheid, een paar dagen vorige week had ik even meer energie. En nu weer zo futloos, al 3 weken lang. Zal het misschien vermoeidheid zijn van de periode ervoor? Zal ik de vermoeidheid eindelijk voelen nu ik wat minder druk op mezelf leg? De vermoeidheid van al die weken en maanden ervoor. Van al die tijd dat ik van alles moest, de lat veels te hoog legde en maar doorging? Misschien is dat het.

Misschien is dit de vermoeidheid die ik mezelf de afgelopen maanden heb aangedaan. Het teken dat het goed is het anders te doen. De lat lager te leggen. Meer te leven in het nu. Meer te ontspannen, meer tijd voor mezelf. Niet nog veel meer uren stoppen in nevenzaken dan nodig is. Pas op de plaats maken. Het leven overdenken. Andere keuzes maken, het allemaal anders gaan doen.

Ik ben tevreden. Tevreden met hoe het nu is. Besluiten die zijn genomen. Besluiten die ik hier en daar graag anders had gezien, maar het is ook goed te weten waar je aan toe bent. Om verder te kunnen. Om weer te gaan. Om rust te vinden. Omdat je dan even niet meer moet. Omdat je er dan even klaar voor bent. Omdat ik er klaar voor ben.

Klaar voor een nieuwe periode in mijn leven.

Ik kijk om mij heen. Mensen praten, lachen, of kijken ernstig. Ik voel de rust in mij. Ik slaak een diepe zucht en draai mij om. Sjokkend keer ik terug naar mijn werkplek.

zondag 24 juli 2016

De eerste stap

De eerste stap naar verandering. Wat is dat eigenlijk, die eerste stap? Is dat het moment dat je denkt ‘er moet iets veranderen’? Of is dat het moment waarop je ook daadwerkelijk besluit en uitspreekt dat er iets gaat veranderen? Of is dat het moment waarop je eindelijk een andere keus maakt om daadwerkelijk tot verandering te komen? Ik weet niet waar die eerste stap precies zit. Ik weet wel dat denken en doen twee verschillende zaken zijn.

Het denken aan verandering en alles wat je zou willen veranderen, is niet zo moeilijk. Het denken wordt pas moeilijk als je jezelf gaat afvragen hoe je dat veranderen dan precies gaat doen of aanpakken. Waarbij het denken nog een ding is, maar het daadwerkelijk doen… Tja, dat is niet eenvoudig.

Het is de strijd waar ik in zit. Ik wil veranderen. Ik uit naar anderen dat ik ga veranderen. Ik heb voor mijzelf besloten dat het allemaal maar anders moet. Ik weet eigenlijk alleen niet zo goed hoe. Hoe verander je? Hoe blijf je bewust van je eigen gevoel en de keuzes die je maakt? Waar begin je überhaupt?

HELP!
WAAR IS DE HANDLEIDING: IK WIL HET ANDERS AANPAKKEN?

Ik ben nu maar begonnen met eerst ruimte in mijn hoofd creëren. Een goed begin? Ik heb echt geen flauw idee. Ik weet alleen wel dat ik onrustig wordt van alle dingen wat ik van mezelf nog moet doen of waar ik aan moet denken. Dus ben ik ze nu beetje bij beetje (er komen steeds weer nieuwe dingen in mij op) aan het opschrijven. Om zo beetje bij beetje het lijstje af te werken. Of, misschien beter nog, te bekijken of hetgeen wat in mijn hoofd zit ook zo noodzakelijk is om aan te pakken en op welk termijn. Om dan vanuit daar doelen te maken?

Ik heb geen idee wat de beste manier is. Ik doe maar wat. In het kader van iets is beter dan niets, is dit in ieder geval iets. De eerste mini-stap naar verandering. Naar een beter leven.

zondag 22 mei 2016

Altijd maar alles moeten

Ik schrijf er vaker over. Het vliegen van de tijd. Tijd te kort komen. Te veel te doen hebben in te weinig tijd. Waar blijft de tijd? Hoe lastig is het om je tijd zodanig in te vullen dat naast alles wat ‘moet’ er ruimte over blijft voor alles wat ‘mag’?

We moeten veel van ons zelf. De ideale werknemer zijn, de ideale partner zijn, altijd bereikbaar zoals in het nieuws was deze week. Ik moet ook veel van mezelf. Niet alleen op gebied van werk en relatie maar ook in alles daarbuiten. De perfecte dochter, vriendin, de beste student, de hardwerkende vrouw die carrière wil maken, de beste huisvrouw willen zijn. Maar ja, ten koste van wat?

Soms wordt alle tijd zo opgeslokt door al die dingen die van mezelf ‘moeten’. Omdat ik de lat hoog leg. Omdat ik van alles wil, ik van alles ook leuk vind, en ik alles ook vooral goed wil doen. Hierdoor leg ik een onevenredige druk op mezelf. En het moment is gekomen dat mijn lichaam en geest zeggen ‘no more’.

Het is genoeg geweest. Ik moet gaan zoeken naar een betere balans. Ik kan niet alle ballen hoog in de lucht houden en dan ook op alles nog goed willen presteren. Ik zal keuzes moeten maken. Waar steek ik mijn energie in en waar niet? Wat wil ik echt? Waar ga ik voor? Waar zet ik mij voor in en waarin vind ik daarna ontspanning?

Het is een zoektocht. Ik weet dat ik keuzes moet maken, maar ze zijn niet eenvoudig. Ik vind tot slot alles wat ik doe leuk en belangrijk. Maar nu het ten koste gaat van mezelf zal ik die keuzes wel moeten gaan maken. Moeten? Willen! Ik wil die keuzes maken. Want het leven is te kort en te waardevol om continu te besteden aan dingen waarvan ik dacht dat het belangrijk was, maar daarbij uit het oog verloor wat nu werkelijk leven is. Leven is namelijk niet alleen maar de dingen doen die verwacht worden van anderen of die ik van mezelf verwacht. Leven is ook stilstaan in het hier en nu. Genieten van de weg die je bewandelt. Ontspanning zoeken en ontspanning nemen. Niet continu bezig zijn. Lekker voor jezelf zorgen. Er zijn en het ervaren. Zodat niet alles moet, maar alles kan en alles mag. Zodat alles makkelijker wordt omdat je door de ontspanning meer energie hebt. Daar wil ik naartoe.


Maar het is een lange weg. Het is een weg die ongetwijfeld obstakels zal hebben. Het zal een zoektocht zijn, een moeilijke zoektocht ook. Ik zal keuzes gaan maken, lastige keuzes, nadenken over wat de juiste keuzes voor mij zijn. Ik ben onderweg naar een nieuw leven. Een leven waarin ik niet achter de tijd aan hol, maar waarin ik in het nu leef. Waarin ik een nieuw balans heb gevonden. Een leven waarin ik meer voor mezelf kies; wat ik leuk en wat ik belangrijk vind. Daar ga ik voor. 

zaterdag 2 april 2016

En dan wordt het weer beter

Beter op alle fronten. Weer iets meer rust. Hoewel de zorgen niet weg zijn, is er wel meer rust. En dat is goed, rust. Meer ruimte voor ontspanning. Want hoe leuk alles ook is, nooit vergeten te ontspannen. Ik probeer de betere balans tussen werk, studie, privé en alle andere zaken, te vinden, te krijgen en vooral ook te behouden. Omdat er meer in het leven is. Omdat alle zwaarte dragelijker is, als er rust is.

En ook het weer is beter. De temperatuur is zachter, de zon laat zich vaker zien. Bloemen komen in boei. Er is niets fijner dan de geur van de lente. Zeer goed voor je gemoedstoestand. Zeer goed voor mij. Ik snuif de lucht op, ontspan en voel dat ik leef. Heerlijk.

Dus gaat het weer wat beter voor even. Weer even een beetje rust. Weer een beetje ontspanning. Op naar betere tijden.