zaterdag 9 december 2017

Pre-Kerst

Ik hou ervan! Sinterklaas was nog niet weg of ik was al in de kerst-stemming. Heerlijk! Het enige leuke aan deze koude en donkere tijd vind ik de Kerst. Ik geniet van de heerlijk foute kerstmuziek, heb het ook het liefst de hele dag aan staan. De lichtjes, de sfeer, de geuren.

Ik associeer Kerst erg met gezelligheid en lekker eten. Een rustige periode, met vrij zijn, slechte kerstfilms, boeken, tijdschriften en een kerstpuzzel. Heerlijk! Ontspannen, relaxed.

Deze Kerst zal niet geheel ontspannen zijn want er moet rondom ook gewerkt en gestudeerd worden, maar ik zal er alles aan doen er toch zoveel mogelijk van te genieten. Achterover te leunen en blij te zijn met alle lieve, fijne mensen om mij heen en hoe goed ik het heb. Ik kan dan wel vaak klagen, het is goed om ook even bij deze momenten stil te staan. Juist goed, om weer even op te laten en te zien hoe waardevol het leven is.


Ik wens iedereen hele fijne pre-Kerst dagen!

zaterdag 2 december 2017

Leiden door emotie

Op sommige momenten (uren, dagen) kan ik mij verschrikkelijk voelen. Zwelgen in zelfmedelijden. Irritaties om allerlei kleine dingen. Ik verzamel het, krop het op. Maar het blijft jeuken. Al die kleine irritaties zitten onder je huid en jeuken zo irritant als muggenbulten. Dan gooi ik het er uit. Altijd bij de persoon of personen die mij het meest dierbaar zijn. Niet eerlijk.

Op zo’n moment heb ik het niet eens door. Ik snauw en ik kat. Ik zeur en ik klaag. Ik ben dan echt een vreselijk, onuitstaanbaar mens. Zelf steek ik mijn kop in het zand, negeer ik alle signalen en blijf ik lekker in mijn emotie hangen.

Soms vraag ik mij af: is dat iets typisch voor vrouwen? Of is dat iets typisch voor mij? Om te lang in gevoel en emotie te hangen en de ratio compleet te verliezen. Want dat is wat op een dergelijk moment gebeurd, de ratio is verdwenen. Ik voel en zwel alleen maar. Wordt opgevreten door irritatie en vergeet na te denken. Ik kan dan niet meer realistisch nadenken of nadenken voor ik iets zeg of doe. Dan ben ik boos, geïrriteerd en dan wil ik de ander die op dat moment dichtst bij staat dat laten voelen, in plaats van er op een normale manier over te praten.

Dat is toch raar gedrag? Waarom kan ik niet doen wat ik ook bij anderen, die verder weg staan, wel kan. Achterover leunen, nadenken voor ik iets doe of zeg (nou ja, hah dat lukt ook heel vaak niet, maar ik ben dan altijd nog wel in een ratio), en behoudend zijn. Dat heb ik hierin niet. Ik ben dan alleen maar fel en naar.



Hoe op te lossen? Geen idee. Ik weet de signalen. Maar ik ben er te weinig alert op. En daardoor gaat het mis. En het mag niet mis. No more.

zaterdag 11 november 2017

Tijden veranderen

Steeds iets ouder. Steeds iets wijzer. Althans, dat laatste hoop ik. Levenservaring maakt wijzer, maar de vraag blijft of je er wel of niet iets mee doet.

Vorige week is de wereld weer even 180 graden gedraaid. Iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden is gebeurt. Dat maakt dat ik voor andere keuzes kom te staan, andere beslissingen zal nemen. Ten goede, overigens. Denk ik. Prioriteiten worden anders.

Ik zal mensen teleur stellen en dat vind ik lastig. Ik voldoe niet aan de verwachtingen. Men zal er ‘iets’ van vinden. Dat raakt mij, want ik wil het toch zo graag allemaal perfect doen en voldoen aan ieders verwachtingen. Maar dit keer ben ik zelf belangrijker. Mijn leven, mijn keuzes, mijn prioriteiten. Niets in de wereld dat mij in dit geval tegen gaat houden of andere keuzes laat maken. Anderen zullen teleurgesteld zijn en dat is jammer voor hen. Mijn geluk staat nu voorop.

Tijden veranderen en ik verander mee. Ik wil mij niet laten leiden door anderen, maar door mijzelf. En soms loopt het leven anders dan gewenst, bedacht en gepland. Maar dat is misschien ook wat het leven zo leuk maakt. Spontane verrassingen en niet te voorspellen.


Tijden veranderen en we gaan zien wat het de komende tijd brengen zal. Ik ben er klaar voor.

zaterdag 4 november 2017

Luisteren naar anderen

Steeds meer realiseer ik mij dat anderen een grote invloed hebben op wie ik denk te moeten zijn, en hoe ik mij gedraag. Ik hecht veel waarde aan anderen. Aan wat zij belangrijk vinden, wat zij goed achten, wat ze voor mij nodig vinden. Ik luister naar anderen en laat hen bepalen. Gevolg is dat ik soms niet goed weet wat ik werkelijk wil. Wie ik ben. Wat ik wil zijn. Wie ik wil zijn.

Een voorbeeld is het veranderen van baan. Twee mensen stimuleerden mij dat vooral te doen. Een ander iemand niet. Die persoon vond dat ik beter kon blijven waar ik was, dat daar vanzelf kansen zouden komen. Dat ik niet gelukkig zou worden van de verandering, dat ik meer in mijn mars had. Maar ondertussen groeide ik niet door en kwamen er andere plannen voor dat wat eerst voor mij een kans leek te zijn. En ondanks dat ik het echt belangrijk vond om te veranderen van baan om mijzelf weer uit te dagen, meer plezier in het werk te hebben en meer te kunnen doen in datgeen wat ik wil en waar ik goed in ben, begon ik te twijfel. Ik begon dankzij die persoon te twijfelen of deze baanverandering wel het juiste was om te doen. Of ik toch niet beter af zou zijn als ik zou blijven waar ik was. Of ik dan niet meer kansen zou krijgen wat uiteindelijk misschien meer bij mij zou passen. Maar ik deed het niet.

Vandaag de dag ben ik blij dat ik niet geluisterd heb. Dat ik mezelf serieus heb genomen. Dat ik niet langer heb zitten wachten op iets wat misschien nooit zal komen. Ik heb een kans gezien en deze kans gepakt. Ik heb het met beide handen aangegrepen en ondanks de twijfel geen spijt van gehad. Maar wat nu als ik wel naar die persoon had geluisterd? Als ik de twijfel weer de overhand had laten nemen? Niet naar mezelf had geluisterd maar had gedaan van wat een ander van mij verwacht of verlangd? Dan had ik mij vandaag niet zo gevoeld. Dan had ik in dezelfde sleur gezeten en was er niets veranderd. Dan was ik gefrustreerd dat ik weer een mogelijkheid zou hebben laten lopen.

En ondanks deze positieve ervaring om wel mijn eigen hart te volgen en mijn eigen pad op te gaan, betrap ik mezelf er nog steeds veel te vaak op het belang dat ik aan andere meningen hecht. Alsof mijn mening ondergeschikt is aan die van een ander. Soms denk ik dat ik geen mening heb. Dat is echter niet waar. Ik heb wel een mening, maar zoek dan naar goedkeuring van de ander. Alsof ik altijd en overal maar goedkeuring voor nodig heb. Want stel je voor dat ik geen goedkeuring krijg. Nou – dan heb ik het gedaan.

Zo erg is het allemaal niet, het is wat ik er in mijn hoofd van maak. Ik wil geen commentaar, ik wil dat iedereen blij is en dat ik iedereen die ik liefheb tevreden stel. Maar zo werkt het leven niet. Dus ik wil daar echt mee stoppen. Eerst bij mezelf te rade gaan, dan bij een ander. Want ik heb een ander niet nodig. Ik moet enkel leven met mezelf, dus ik kan maar beter zorgen dat ik oké ben met mezelf en de keuzes die ik zelf maak in plaats van mezelf opleg.


zaterdag 28 oktober 2017

Depri











Gordijnen gesloten
ogen dicht
ratelt het brein


Duistere
gedachten
Tollen en tollen
om elkaar heen

Tranen
Pijn
Hart gebroken

Dagen en dagen
Alleen
Alleen